آلبوم موسیقی Mozart Piano Concertos Nos. 1 اثری از میشکا راشدی مومن (Mishka Rushdie Momen)

کنسرتوی پیانوی شماره ی 1 موتسارت:
موومان اول /
اصل فشردگی و وحدت در این موومان استوار و سرشار است به طوری که دو سوژه ی مرتبط و نزدیک با هم از طریق یک پل نسبتا ناگهانی پیوند می خورند و پس از تقریبا 40 ثانیه معرفی موسیقی از زبان ارکستر پیانو کار خود را شروع می کند و از همان شروع شنونده متوجه می گردد که رویکرد آهنگساز حالتی از تغییر و بسط و گسترش دادن دو سوژه توسط این ساز است.همچون بتهوون که علاوه بر چابکی دستان به استقلال انگشتان هر دست تکیه دارد یعنی از انگشتان هر دست کار دو دست کشیده شود که به نظرم بهترین مثالش می تواند همان موومان آغازین پیانو سونات مهتابش باشد یا باخ که به تفکیک پذیری دو نیمکره ی مغز توجه دارد و یا شوپن به هنر پدال گیری در این ساز و لیست و چرنی که روبرو شدن آنها با پیانو از طریق رویکرد مکانیکی و بس سخت و طاقت فرسا رقم می خورد موتسارت به فرز بودن و چالاکی تغییر موقعیت های دست و انگشتان توجه دارد که کاملا این مسئله به گوش شنونده خواهد رسید.
سوژه ای در ابتدای دقیقه ی دوم مطرح می شود که جدید است و ما را بین فضای ماژور و مینور معلق می گذارد و نسبت به اولین کار کنسرتی اش برای پیانو آهنگساز نوجوان ما بسیار خوب و حرفه ای عمل کرده.
دوباره از اواخر دقیقه ی سوم تقریبا شکلی متفاوت از مصالح موسیقایی نیمه ی اول به گوش می رسد و خاصیت روابط مدیانتی که گویا در موسیقی متاخر بتهوون نهفته است اینجا به چشم می خورد.در نهایت این قسمت از کنسرتو به پایانی کلاسیک و امیدوارکننده منتهی می گردد.
موومان دوم /
از همان سازهای زهی سوژه ای را به عرضه می گذارند و سپس پیانو آن را به شیوه ای بدیع در تنالیته ی کار یعنی دو ماژور بسط و گسترش می دهد.
موومان سوم /
اصل فشردگی در این موومان هم به چشم می خورد و این مقوله که ابتدا تمی از زبان ارکستر بیان شود و سپس ساز سولو در کنسرتوهای پیانویی موتسارت بسیار به چشم می خورد.تم اول این موومان سرشار از خلوص نیت و پاکی و در عین حسی تغزلی و کودکانه است که با فانتزی دنیای موتسارت عجین شده.
تم دوم در شروع دقیقه ی دوم به راحتی قابل تشخیص است و برخلاف موومان های قبلی که بخش های مختلف موسیقی درهم تنیده و برای تمایز آنها ابهام و سردرگمی ایجاد می شود اینجا چنین چیزی کمتر به چشم می خورد.دوباره تم اول در دو ماژور شنیده می شود و سپس با یک مدگردانی اثرگذار به درجه ی ششم فا ماژور یعنی ر مینور رجوع می شود و این بخش با تکه های قبلی و بعدی خود بسیار تضاد اثربخشی ایجاد نموده و در ادامه با تکرار تم آغازین به شکلی تغییریافته روندو سونات پنج قسمتی ما به پایانی بس رضایت بخش و مطبوع دچار می شود.
کنسرتو پیانوی شماره ی 27 موتسارت:
موومان اول /
شکلی تکامل یافته و پخته تر از آهنگسازی موتسارت را در مواجه با پیانو و ترکیب آن با ارکستر در قالب کنسرتو می بینیم.اینجا دیگر اصل فشردگی مطرح نیست بلکه بسط و گسترش های درون سازمانی از همان تم اول به چشم می خورد و تضادهای بسیار موثری بین دینامیک های ضعیف و قوی و سازهای ارکستر ایجاد نموده که نمونه ای از جلال آهنگسازی این بشر شگفت انگیز است.دو سوژه در واقع مطرح می شوند که پس از ورود ساز پیانو شکلی منسجم تر و بسط یافته تر از خود می یابند.
موومان دوم /
رجوع به درجه ی چهارم گام اصلی قطعه (سی بمل ماژور) یعنی می بمل ماژور که از ویژگی های اصلی آثار هایدن و موتسارت به چشم می خورد.از همان لحظات اول عهده دار اجرای تم پیانو بدون همراهی ارکستر است.سپس با ورود هورن ارکستر این تم را که در چارچوب یک پریود است تقلید می کند.بخش دوم تم با حالت همراهی کننده دست چپ پیانو برای روند ملودیک دست راست واقعا مثال زدنی است زیرا که آدمی فکر می کند ارکستر و علی الخصوص سازهای زهی به صورت پیتزیکاتو دارند تکنواز را همراهی می کنند.خاصیت برگشت پذیری این قطعه (یعنی فرم این تم در دوتایی برگشت دار است.) منتهی می شود به تکراری متفاوت از بخش آغازین تم و سپس با ورود هورن و هارمونی دیسونانس زهی ها به شنونده این گوشزد می شود که وارد بعد تازه ای از موسیقی موتسارت خواهد شد.در حقیقت این خاصیت سوال و جواب گونه ی بین پیانو و ارکستر به خوبی در این موومان چیده شده و بس آموزنده است حتی!
در ادامه گویا واریاسیونی از تم ارائه شده داده می شود با این فرق که اینبار پریود اول تم برخلاف ملودی آغازین مدولاسیون کننده است و این حالت پرده گردانی براساس ویژگی های سبک و سیاق آهنگسازی موتسارت به خوبی بیانگر و شیواست.در نتیجه با رجوع به تنالیته های مینور و گذر از هارمونی های دیسونانس دوباره تم اولیه شنیده شده و طبیعتا پی می بریم که این موومان از یک ساختار سه بخشی در شکلی مرکب یافته تبعیت می جوید.
موومان سوم /
تم اول از همان ابتدا با بازیگوشی تمام با زبان پیانو بخش اولش بیان می شود و سپس جواب ارکستری و بعد از آن بخش های ب و الف تغییریافته که به سولوی پیانو دوباره می انجامد و بازهم جواب ارکستری که اینبار حالتی عجیب و مضحک به خود گرفته و در عین حال متفاوت.طبیعتا بتهوون در موومان های پایانی پنج کنسرتوی پیانویی اش که ابتدا تم اصلی را با نوای پیانو آغشته می کند و سپس ادامه ی ارکستری تاثیر پذیرفته از آثار پیانویی ارکسترال موتسارت.
فرم روندو در زیر دستان پرمهر این آهنگساز خوب چیده و خود به تنهایی یک درس آهنگسازی است و الحق که اجراهایی ناب و سرزنده و شنیدنی از این آثار موتسارت صورت گرفته.امیدوارم که در کنار توضیحات ارائه داده شده لذتی بیشتر از موسیقی موتسارت ببرید.