«زوکو!»؛ چهره‌ای جسورتر از فایربوی دی‌ام‌ال

«زوکو!» (ZUKO!) در کارنامهٔ فایربوی دی‌ام‌ال (Fireboy DML) بیش از آنکه فاصله‌گرفتن از ترانه‌های عاشقانهٔ پیشین باشد، تلاشی برای گسترش زبان موسیقایی اوست. این خوانندهٔ نیجریه‌ای پس از آلبوم درون‌گراتر «آددامولا» (adedamola)، این بار آفروبیتس و آراندبی را با دنس‌هال، آمپیانو و موسیقی الکترونیک ترکیب می‌کند. تنظیم‌های گسترده، هم‌خوانی‌های گروهی و ضرب‌آهنگ‌های پرتحرک، بستری تازه برای صدای نرم و انعطاف‌پذیر او فراهم کرده‌اند. در «پدر عزیز» (DEAR FATHER)، اضطراب شکست و نیاز به حمایت معنوی در قالب دعایی صمیمانه بیان می‌شود؛ مضمونی که در بخش‌های دیگر آلبوم به مبارزه، جاه‌طلبی و تلاش برای دوام‌آوردن گسترش می‌یابد. «کیلوی» (KILOWI) از موفق‌ترین لحظات آلبوم است؛ ترکیب ملودی‌های عاطفی با تولید پاپ و آراندبی، توانایی خواننده در پیوند احساس و ریتم را نشان می‌دهد. بااین‌حال، همهٔ تجربه‌ها به یک اندازه موفق نیستند؛ «کلات» (CLAAT!) با وجود اجرای قابل‌قبول مهمانش، به الگوهای آشنای دنس‌هال متکی می‌ماند. ترانه‌نویسی نیز گاهی از صراحت آثار پیشین فاصله می‌گیرد. با وجود این ضعف‌ها، تضاد میان انرژی بیرونی و آسیب‌پذیری درونی، به آلبوم هویتی مشخص می‌بخشد.