جان لجند در «میوز»؛ فراتر از عاشقانه‌های پیانویی

«میوز» (Muse) برای جان لجند (John Legend) تلاشی آگاهانه برای فاصله گرفتن از فرمول بالادهای پیانومحوری است که بخش مهمی از شهرتش را ساخته‌اند. همکاری با فارل ویلیامز (Pharrell Williams) صدای آشنای آراندبی و سول او را به قلمرو ریتم‌های هیپ‌هاپ و آفروبیت می‌برد. سازهای زهی و بادی در کنار ضرب‌های الکترونیک، فضایی باشکوه و گاه سینمایی می‌سازند. لجند نیز به‌جای تکیهٔ همیشگی بر قدرت آوازش، گاهی به بیانی محاوره‌ای و نزدیک به گفتار روی می‌آورد. بااین‌حال، حضور پررنگ فارل در تنظیم‌ها گاهی هویت مستقل خواننده را زیر سایه می‌برد. «فایرفلایز» (Fireflies) با پرداختن به فقر، نابرابری و خاطرات دشوار گذشته، وجه اجتماعی و تلخ‌تری از آلبوم را آشکار می‌کند. در مقابل، «بادیز آن د فلور» (Bodies on the Floor) با همراهی گروه کلیپس (Clipse)، چرخهٔ آسیب و انتقام در رابطه‌ای مسموم را با زبان جنگ روایت می‌کند. نقطهٔ قوت اثر، پیوند دادن سنت‌های موسیقی سیاه‌پوستان با تولید مدرن است؛ هرچند پرداخت بیش‌ازحد صیقلی گاهی از صمیمیت اجرا می‌کاهد. «میوز» بیش از یک تغییر مسیر کامل، بازتعریفی جسورانه از توانایی‌های لجند است.