لاکی دی در «آلاود!»؛ رهایی با صدای بلند

«آلاود!» (ALOUD!) در کارنامهٔ لاکی دی (Lucky Daye) بیش از آنکه فاصله‌گرفتن از ریشه‌های سول و آراندبی معاصر باشد، تغییر نگرش است. پس از تجربه‌های سبک‌گرایانهٔ «الگوریتم» (Algorithm)، این‌بار خواننده به سراغ فضایی بازیگوش‌تر و بی‌پرواتر رفته است. تنظیم‌های صیقلی، ترکیبی از گرمای سول کلاسیک، ضرب‌آهنگ‌های امروزی، بافت‌های الکترونیک و رگه‌هایی از جز را در خود جای داده‌اند. صدای نرم و انعطاف‌پذیر او همچنان نقطهٔ اتکای موسیقی است، اما ترانه‌ها میان میل، صمیمیت، سوءظن و دلخوری‌های عاشقانه نوسان می‌کنند. در «تاک تو می» (Talk To Me)، گیتار الکتریک و ریتم آرام، درماندگی مردی را تصویر می‌کنند که برای بازگرداندن رابطه‌ای ازدست‌رفته تلاش می‌کند. «ماف سی» (Mouf Say) با فضای جزآلود و حضور پوشا تی (Pusha T)، کشمکش میان بدگمانی و کشش عاطفی را جذاب‌تر می‌سازد. نقطهٔ قوت آلبوم، تلفیق اجرای احساسی با تولید موسیقایی متنوع است؛ حاصل کار اثری سرزنده‌تر از گذشته است که جسارت در انتخاب صداها را به بیان شخصی‌تر پیوند می‌زند.