آلبوم موسیقی Heavy On The Soul اثری از تای میرز (Ty Myers)

آلبومی شنیدنی - عمیق و پر احساس که تلفیقی از موسیقی کانتری و پاپ است و با صدای خاص و گرم تای میرز جوان توانسته بر قلب شنوندگان اثر گذارد و کاری کند که مخاطب با اکتشاف یک جهان موسیقایی تجربه های احساسی جدیدی بکند.به دلیل زیبایی خاص این آلبوم سه ترانه ی نخستین آن را بررسی کرده و از اهمیت هر کدام سخن به عمل می آورم.
ترانه ی اول (صبح می آید) شروعی عمیق - درون گرا و معنادار برای آلبوم رقم می زند.انتخاب گام لا بمل مینور که شخصیتی چند وجهی و سنگین دارد بر تاثیرگذاری ترانه و ترکیب شعر و موسیقی افزوده و با آن آکوردهای هفتمی که فضاسازی بکری را ایجاد کرده اند متوجه می شویم که با یک آلبوم خاص و به معنای واقعی کلمه هنری مواجه هستیم.ترانه گویا در ارتباط با نوعی جدایی و انتقادی از این ذهنیت که عشق تنها اصل زندگی است می باشد و در این میان با وصل کردن تکه های مختلف پازل به ساخت تصاویری می پردازد که کمی رگه ی سورئال پیدا می کنند.وحدت اثر از طریق وصل آکوردهای درجه ی یک و پنج گام صورت می گیرد و این توالی پایه ی محکمی برای به اوج رساندن شنونده در قسمت کورس ایجاد می کند.
ترانه با این بند آغاز می شود:
She's still of the state of mind
That love is just a bottom line of life
او هنوز هم از این وضعیت ذهنی برخوردار است که عشق را تنها اصل زندگی بداند.
به همان توالی ای که گفته شد و نوع فضاسازی این قسمت و خوانش دلپذیری که به بیانگری شعر می افزاید توجه کنید که همین الگو در ادامه ی ورس و چه در قسمت پری کورس (قبل از کورس) به شکل های تغییر یافته ای تکرار می یابد و با رسیدن به این بخش که کورس ترانه است و شعرش از این قبیل است:
'Cause when the morning comes
I'll be gone
And you can tell your friends
That I did you wrong
هنگامی که صبح فرا برسد من نیز رفته ام و تو می توانی به دوستان خود بگویی که در حقت بدی کردم.
اوج موثر و شنیدنی ای در تضاد با بخش های قبلی ایجاد می شود.
ترانه ی بعدی مورد بحث دومین ترانه ی آلبوم یعنی من هم همینطور است.در این ترانه عناصر بیشتری از موسیقی پاپ نسبت به دیگر ترانه های آلبوم به چشم می خورد و یکی از دلایل مهم آن نوع ریتم پردازی برای ساز درامز است که قرار است پشتیبانی ریتمیک ترانه ها را انجام دهد.ترانه با چنین شعری آغاز می شود:
You can call it
One more lonely day that goes by too slow
Or just another day without you
You can call me
می توانی اسمش را یک روز تنهایی دیگر بگذاری که بس کند می گذرد یا روزی دیگر تنها بدون تو / می توانی مرا صدا کنی...
باز هم در این ترانه با دوگانگی ای از جدایی که حاکی از عشق و نفرت است و دوست داشتنی که همچون قبل باز نتیجه ی عشق و نفرت است مواجه ایم با این تفاوت که نگاه نسبت امیدوارانه تری نسبت به قبل (ترانه ی اول) برای رسیدن عاشق و معشوق وجود دارد.نوع ملودی پردازی - توالی هارمونیک و خوانش بس احساسی و هماهنگ میرز گیرایی این اثر را چند برابر کرده و مخصوصا با آن کورس کوتاه:
Tell me, do you think of me?
Me neither
You don't even cross my mind
بگو هنوز هم به من فکر می کنی؟ من هم همینطور / تو حتی از ذهنم هم عبور نمی کنی
تعلیقی که از طریق رسیدن به درجات چهار و شش و بعد وصل به درجه پنج گام ایجاد می کند (گام قطعه سل ماژور است که شخصیتی سرزنده و امیدوار دارد اما از اهمیت این ترانه این است که بخاطر استفاده بس هنرمندانه انواع مختلفی از آکوردها مرکزیت سل ماژور را رد نمی کند ولی سعی می کند با استفاده از هر روش ممکن از این مرکزیت فرار کند و چه بسا که این حرکت با متن شعر و پیام آن ارتباطی جالب دارد.)
آخرین ترانه ای که از این آلبوم بررسی می شود قطعه ی پدستال است.کلمه ی پدستال هم در سینما به عنوان نوعی حرکت دوربین و هم در معماری به عنوان بخشی از فونداسیون بنا مورد استفاده قرار می گیرد اما کاربرد این کلمه در اینجا به چه علت است؟
این لغت به معنای جایگاه یا مقام هم می تواند استفاده شود و کلیت ترانه در ارتباط با جایگاه والا و ارزشمند معشوق در نگاه عاشق در ذهنش است.گام می بمل ماژور انتخاب خوبی برای این ترانه می تواند باشد زیرا همانطور که قبلا در متن های دیگر به آن اشاره کردم شخصیتی عاشق - برون گرا و احساسی دارد و با توجه به موضوعیت ترانه ترکیب جالب و خوشایندی ایجاد نموده اما اشتباه نکنید.اینجا میرز دیگر به گام های مینور و ماژور کاری ندارد بلکه سراغ موسیقی مدال رفته و از مد میکسولیدین برای اثرش استفاده نموده و در نتیجه یک تفاوت نیم پرده ای بین آنچه که در ماژور اتفاق می افتد و میکسولیدین شکل می گیرد که به نظرم با مقایسه ترانه ی آهنگ تو اندی ویلیامز با این قطعه می توانید کاملا فرق دو مد و حس و حال متفاوتی که ایجاد می کنند را دریافت کنید.
بر خلاف قبل در اینجا باز هم نگاه امیدوارانه تری نسبت دو آهنگ قبل بر فضای قطعه حکم فرماست و گویا هر چه جلوتر می رویم این موضوع پررنگ تر می شود که این حدس سخنی درست است و با فراز و فرودهایی در کل آلبوم این مسئله را به خوبی می توان مشاهده نمود.
ورس اول ترانه به شکل زیر است:
I don't know if I'll ever get over you
Though I may move on and find someone new
نمی دانم آیا هرگز می توانم از تو بگذرم یا نه / اگرچه ممکن است بروم و شخص جدیدی را پیدا کنم
علاوه بر درستی نحوه ی ملودی پردازی که ترکیبی شنیدنی با متن ایجاد کرده خوانش پر شور که از درک صحیح میرز از شعر نشات می گیرد تاثیرگذاری ترانه را افزایش داده.کورس ها در این ترانه به شکل قابل توجه ای تغییر می یابند اما بخشی از کورس اول را در زیر مشاهده می کنید:
I don't know what it takes to be your lover
But I don't think you're gonna find another like me
نمی دانم برای معشوق تو بودن چه چیزی لازم است اما گمان نمی کنم کسی مثل من پیدا کنی
در پایان گفتنی است که سبک گیتارنوازی شیرین در این آلبوم به جذابیت آن اضافه کرده و امیدوارم که با توجه به تحلیل جامعی که هم از موسیقی و هم از شعر و ترکیب این دو در سه ترانه ی نخستین این اثر ارائه دادم علاقه مندان باقی ترانه ها را به همین صورت ادامه دهند تا لذتی بیشتر و عمیق تر از این آلبوم ببرند.