واترتاون؛ بازگشت برادران آزبورن به ریشه‌ها

«واترتاون» (Watertown) برادران آزبورن (Brothers Osborne) بازگشتی به زادگاهشان در مریلند است، اما به‌جای نوستالژی بی‌دردسر، از پیچیدگی‌های خانواده، گذر عمر و زخم‌های قدیمی حرف می‌زند. این آلبوم در ادامهٔ کانتری‌راک پرقدرت گروه قرار می‌گیرد؛ با بازگشت جی جویس (Jay Joyce) به تهیه‌کنندگی، گیتارهای جان همچنان تیز و پررنگ‌اند و صدای بم و بیانگر تی‌جی میان سرکشی و آسیب‌پذیری حرکت می‌کند. «بورن اند ریزد هل» (Born and Raised Hell) با حضور کودی جانسون (Cody Johnson)، ریف‌های کوبنده و شور جوانی را پیش می‌کشد؛ در مقابل، «درها» (Doors) از تصویری روزمره برای پرداختن به انتخاب‌ها و فرصت‌های ازدست‌رفته استفاده می‌کند و تکنوازی بلوزی جان به فضای تأملی آهنگ عمق می‌دهد. قوت اصلی اثر، پیوند انرژی سرکش راک با روایت‌های شخصی است. بااین‌حال، بخش‌هایی مانند «آر.آی.پی.» (R.I.P.) بیش از آنکه افق تازه‌ای باز کنند، به الگوهای آشنای گروه متکی‌اند. همین رفت‌وآمد میان هیجان و درون‌نگری، آلبوم را از ادای احترامی ساده به گذشته فراتر می‌برد.