«مِری لند»؛ خوب، بد و ملکه در بریتانیای پسابرگزیت

«مِری لند» (Merrie Land) بازگشت د گود، د بد اند د کویین (The Good, the Bad & the Queen) پس از بیش از یک دهه است؛ این بار دیمون آلبارن (Damon Albarn) و همکارانش به‌جای لندنِ آلبوم نخست، تصویری ناآرام از بریتانیای پسابرگزیت ترسیم می‌کنند. موسیقی در محدودهٔ آلترناتیو/ایندی راک حرکت می‌کند و ترکیبی از رنگ‌های فولکلور انگلیسی، بیس دوبِ پل سیمونن، ریتم‌های تونی آلن و فضاهای وهم‌آلود پیانو و سازهای بادی می‌سازد. تهیه‌کنندگی تونی ویسکانتی نیز به تنظیم‌ها فضای بیشتری داده و در عین حال، تعامل چهار عضو گروه را پررنگ نگه داشته است. قطعهٔ «Merrie Land» مستقیم‌ترین بیان آلبارن دربارهٔ بحران هویت و نوستالژی ملی است، در حالی که «The Great Fire» با ترکیب ریتم‌های آلن و آواز روایی آلبارن از بخش‌های موفق‌تر اثر به شمار می‌آید. با این حال، چند منتقد از پراکندگی ایده‌ها، کمبود ملودی‌های به‌یادماندنی و گاه طولانی‌شدن فضای مبهم آلبوم انتقاد کرده‌اند.