«دکای»؛ جنون پرانرژی و ریتمیک تاتسویا کیتانی

تاتسویا کیتانی (Tatsuya Kitani) در آلبوم «دکای» (DEKAI) بیش از هر زمان دیگری به سمت صدایی پرهیاهو، ماکسیمالیست و نمایشی متمایل شده است. این اثر در امتداد تجربیات پیشین او، روح سرکش آلترناتیو راک (Alternative Rock) را با ساختارهای پویای جی-پاپ (J-Pop) پیوند می‌زند؛ فضایی که با خطوط بیس سنگین، ریف‌های گیتار پرحرارت و وکال پرانرژی هدایت می‌شود. در قطعهٔ کوبندهٔ «اف.ای.سی.ای» (F.A.C.E.)، بازیگوشی ریتمیک و لحن تند خواننده جلوه‌گری می‌کند و در اثر شاخص دیگر یعنی «فاتال» (Fatal)، ملودی‌های پرکشش با مضامینی پیرامون اشتیاق و وسواس‌های فکری گره می‌خورند. با این حال، تداوم بی‌وقفهٔ ضرباهنگ‌های شتابان و تنظیم‌های متراکم در طول اثر، گاه مجالی برای تنفس باقی نمی‌گذارد و سایه‌روشن‌های عاطفی را زیر بار سازبندی پرحجم تا حدی کم‌اثر می‌سازد. با وجود این فشردگی شنیداری، پویایی تولید و جسارت اجرایی اثر، جاه‌طلبی صوتی کیتانی را به‌خوبی آشکار می‌کند.