ادیتورز و بازگشت به گرمای صدای ارگانیک

هشتمین آلبوم استودیویی ادیتورز (Editors) با عنوان «سرفیس، اکو اند ساوند» (Surface, Echo & Sound)، گسستی آگاهانه از فضای الکترونیک آلبوم‌های متأخر گروه، به‌ویژه اثر پیشین یعنی ای‌بی‌ام (EBM) است. این گروه شاخص ایندی راک (Indie Rock) بریتانیایی، با گردهمایی در استودیویی روستایی و بازگشت به سنت نوازندگی زنده و هم‌زمان، صدایی به‌مراتب گرم‌تر و صمیمی‌تر خلق کرده است. هدایت مراحل ضبط و تهیه‌کنندگی توسط جاستین لاکی (Justin Lockey) و بهره‌گیری مداوم از ساز ماندولین توسط تام اسمیت (Tom Smith)، جلوه‌ای ارگانیک و آکوستیک به تنظیم‌ها بخشیده است. در آثاری چون قطعهٔ هم‌نام آلبوم و دِ راش (The Rush)، این بافت سازبندی با اشعاری در باب شکنندگی زندگی، پیوندهای عاطفی، دوستی و راه‌های رسیدن به آرامش و امید تلفیق می‌شود. با وجود این‌که دور شدن از بافت‌های ریتمیک صنعتی گذشته ممکن است برای علاقه‌مندان به فضاهای سینث‌پاپ غافلگیرکننده باشد، اما پیوستگی حسی سازها و هماهنگی گروهی اعضا، این اثر را به بازگشتی پخته در کارنامهٔ آن‌ها بدل می‌کند.