«نورمال هایتس»؛ بازگشت بریستون مارونی به عشق جوانی

در «نورمال هایتس» (Normal Heights)، بریستون مارونی (Briston Maroney) به ترانه‌هایی برمی‌گردد که در دوره‌ای پرآشوب از جوانی نوشته و ضبط کرده بود؛ قطعاتی که سال‌ها منتشر نشدند و حالا با فاصله‌ای زمانی، تصویری از عشق نخستین، دل‌شکستگی و شکل‌گیری هویت شخصی ارائه می‌کنند. خود مارونی نیز این مجموعه را حاصل تلاش برای ثبت عشقی دانسته که در آن مقطع زندگی‌اش محور اصلی ذهنش شده بود. صدای اثر نسبت به ایندی‌پاپ صیقلی‌ترِ آثار متأخر او، به سمت فضایی صمیمی‌تر و تأملی‌تر متمایل است؛ جایی که آلترناتیو و ایندی راک بیشتر در خدمت روایت و آسیب‌پذیری وکال قرار می‌گیرند. «Greatest Love» با لحن بالادگونه و حس دلتنگی‌اش، هستهٔ عاطفی مجموعه را روشن می‌کند و «Even If You Are Not Mine» تضاد جذابی میان ملودی گیراتر و متن ناآرام دربارهٔ وابستگی و فاصله می‌سازد. نقطهٔ قوت «نورمال هایتس» همین بی‌واسطگی است؛ هرچند همین وفاداری به حال‌وهوای ضبط‌های قدیمی، آن را عمداً خام‌تر از کارهای تازه‌تر مارونی نگه می‌دارد.