مونارک؛ خشم و آسیب‌پذیری در راک دد پوئت سوسایتی

«مونارک» (Monarch)، سومین آلبوم استودیویی دد پوئت سوسایتی (Dead Poet Society)، مسیر راک آلترناتیو آلبوم پیشین گروه، «فیشن» (FISSION)، را ادامه می‌دهد، اما این بار تاریک‌تر، خشمگین‌تر و تجربه‌گراتر است. گیتارهای بم و نامتعارف، خطوط بیس پرتحرک و بافت‌های الکترونیکی در کنار ضرب‌آهنگ‌های سنگین، فضایی ناآرام و گاه تهدیدآمیز می‌سازند. صدای جک آندرکوفلر (Jack Underkofler) نیز میان شکنندگی، اضطراب و فوران خشم حرکت می‌کند. مضمون‌هایی چون رنجش، سرخوردگی و کشمکش‌های درونی، به موسیقی حالتی شخصی و بی‌پرده بخشیده‌اند. در «روچ» (Roach)، ریتم نامتعارف و آواز نزدیک به گفتار، کینهٔ انباشتهٔ ترانه را برجسته می‌کنند؛ در مقابل، «لاست» (Lost) با فضایی آرام‌تر و اوج‌گیری تدریجی، سوی آسیب‌پذیر گروه را آشکار می‌سازد. نقطهٔ قوت آلبوم، حفظ تعادل میان ملودی‌های گیرا و ساختارهای غیرمنتظره است؛ تضادی که به موسیقی هویتی متمایز می‌دهد. بااین‌حال، فضای درون‌گراتر و تنظیم‌های پیچیده‌تر باعث شده برخی منتقدان آن را نسبت به اثر قبلی کم‌کشش‌تر و فاقد ترجیع‌بندهای به‌یادماندنی کافی بدانند. «مونارک» با وجود این کاستی، گامی جسورانه در تکامل صدای گروه است.