رابرت پلنت و صدای تازهٔ «سیوینگ گریس»

در آلبوم «سیوینگ گریس» (Saving Grace)، رابرت پلنت (Robert Plant) به‌جای بازگشت به شکوه پرصدای لد زپلین، مسیر جست‌وجوگرانهٔ سال‌های اخیرش را در موسیقی فولک، بلوز و آمریکانا ادامه می‌دهد. پس از همکاری با الیسون کراوس (Alison Krauss)، این‌بار صدای او در کنار سوزی دایان (Suzi Dian) و گروهی از نوازندگان انگلیسی قرار گرفته است. بانجو، گیتار آکوستیک و ویولنسل، فضایی روستایی و گاه رازآلود می‌سازند که در آن هم‌خوانی‌ها اهمیت بیشتری از قدرت‌نمایی فردی دارند. پلنت با آوازی پخته و مهار‌شده، آگاهانه از مرکز توجه فاصله می‌گیرد. بازخوانی «آی نور ویل مری» (I Never Will Marry) با هارمونی‌های آوازی ظریف، اندوهی آرام را منتقل می‌کند؛ در مقابل، «اوری‌بادیز سانگ» (Everybody’s Song) از گروه لو (Low) با تنظیمی پرتنش و روان‌گردان، جسورانه‌ترین لحظات آلبوم را رقم می‌زند. هرچند انتخاب برخی ترانه‌های قدیمی چندان غافلگیرکننده نیست، تنظیم‌های سنجیده و هماهنگی چشمگیر نوازندگان به آن‌ها هویتی تازه می‌بخشد. نقطهٔ قوت اصلی اثر همین روحیهٔ جمعی و توانایی تبدیل سنت‌های موسیقایی متفاوت به صدایی منسجم و صمیمی است.