آلبوم موسیقی In The Feeling اثری از اوون ريلينگ (Owen Riegling)

اثری شنیدنی و جالب از اوون ریلینگ برایم بود.به خصوص سه ترانه ی آن (ترک های شماره ی 6 - 7 و 9) که مورد بررسی آنها را قرار می دهیم.
نخستین قطعه ای که مورد بحث قرار می گیرد ترانه ی شماره ی 6 با نام دوباره متولد شدن است.این آهنگ به خوبی تبلور موسیقی کانتری توسط نسل جدید در قرنی که در آن زندگی می کنیم را نشان می دهیم.اثری در ستایش عشق و عاشق بودن که در ترکیب با گام می مینور که در ارتباط با شخصیت آن صحبت کردم نتیجه ای جان فرسا و اثربخش ایجاد کرده است.یکی از نکات مهم و تاثیرگذار این آلبوم که در مقوله ی سازبندی قرار می گیرد استفاده از ساز دایره زنگی (تمبورین) به عنوان ساز مکمل ریتمیک این اثر در کنار ساز درامز است و همین موضوع باعث شده این اثر به ریشه های بنیادین کانتری نزدیک تر شود.(البته در نگاه کلی سبک گیتار نوازی و فضاسازی آلبوم جذاب و دلنشین خواهد بود که در همین ترانه هم می توان آن را مشاهده نمود.)
بخشی از ورس ابتدایی آن:
If together was a raft, we'd be floating in the great wide open
Not a worry in the world underneath the cotton candy sky
اگر با هم بودنمان یک قایق بود در پهنه ای وسیع شناور بودیم
در دنیای زیر آسمان پشمین جای نگرانی نبود
همانطور که می بینید مصراع های ورس و در کورس هم مشاهده خواهید کرد نسبتا بلند هستند و با این مقدمه سازی زیبا به کورس می رسد:
And it won't stop 'til the sun burns out
Until the world goes dark and the cold goes south
Until they write our name on limestone rock
And the world thinks that's our end
I'll still be loving you when we're born again
و تا زمانی که خورشید غروب نکند متوقف نخواهد شد
تا زمانی که جهان تاریک شود و سرما به جنوب برود
تا هنگامی که نام ما را بر روی سنگ آهک بنویسند
و جهان اندیشه کند که این پایان ماست
وقتی که دوباره متولد شویم همچنان دوستت خواهم داشت
شعر قوی و تصویرسازی های هنرمندانه و شاعرانه - خوانش دلپذیر ریلینگ و ترکیب خوشایند عناصر موسیقایی با هم از ویژگی های دیگر این ترانه است که حتما شنیدنش را پیشنهاد می کنم.
قطعه ی دیگری که مورد بررسی قرار می گیرد ترانه ی شماره ی 7 با نام ناپدید شدن است.گام این آهنگ هم چون قبلی می مینور است منتها نمی توانیم بگوئیم چون ترانه ی قبل کاملا به موسیقی کانتری وفادار است بلکه عناصر موسیقی پاپ و راک در آن دیده می شود.اولا شعر ترانه حتی از ترک شماره ی 6 هم بهتر است نه بخاطر مضمونش که در ارتباط با گم شدن یک فرد است بلکه تصاویری را از طریقی هرچه زیباتر از قبل متصور می شود که خوانش آن نیازمند تکنیک بالای خوانندگی است ریلینگ آن را به خوبی در این قطعه جلوه گر می سازد.پرش ها و پیوستگی های ملودیک با احساس وصف ناپذیر او نتیجه ای فوق العاده برای شنونده فراهم می آورد که ضرباهنگ موسیقی و طنین گیتارها و ساز دهنی بیانگری آن را فزونی می بخشند.
بخشی از ورس ابتدایی آن را در زیر مشاهده می کنید:
Concrete wearing these souls down
Street lights keeping me up
بتن این روح ها را فرسوده می کند
چراغ های خیابان مرا بیدار نگه می دارند
تا می رسیم که کورس که اوجی بس رضایت بخش را برای هر مخاطبی از هر سلیقه فراهم می کند:
I'm going missing
Like a map dot man on a mission
Tires on a black top taillight magician
Getting down the road... now you see me now you don't
Don't know where I'm gonna go, all I knows I'm going missing
I'm going missing
دارم گم می شوم
مثل یک مرد نقطه چین در ماموریت
لاستیک ها روی چراغ عقب مشکی جادوگر
دارم به سمت پایین جاده می روم حال مرا می بینی حال مرا نه
نمی دانم به کجا می روم تنها می دانم که دارم گم می شوم
دارم گم می شوم
آخرین کاری که از این آلبوم مورد بررسی قرار می گیرد ترک شماره ی 9 با نام صندوق پست می باشد.از همان ابتدا که شنونده با تنالیته ی ر ماژور مواجه می شود که درباره شخصیت آن در متن های گذشته صحبت کردم متوجه می شود با اثری امیدوارکننده روبرو خواهد بود که در ترکیب با سرزندگی و طراوت خواننده پیام های خود را به گوش مخاطب خود می رساند.
Everybody knows there's somethin' in the water
Underneath the Otter Creek Bridge at the bottom
Everybody knows if you're driving after midnight
Keep your eyes up, deer in a headlight
همه می دانند چیزی در آب وجود دارد
زیر پل آتر کریک پایین
همه می دانند اگر بعد از نیمه شب رانندگی کنی
چشمانت را بالا بگیر گوزنی با چراغ جلو...
بخشی از ورس ابتدایی کار که در ادامه به این کورس می رسد:
I moved away in a dream
Woke up in a cold sweat
I'm too old to leave
Or too young, I forget
در خواب از آنجا نقل مکان کردم
با عرق سرد از خواب بیدار شدم
برای رفتن بسیار پیر هستم
یا خیلی جوانم که فراموش می کنم
البته این ترانه بیشتر می تواند در دسته بندی موسیقی پاپ قرار بگیرد بخاطر حالت کلی ای که ساخته است اما به هر حال این اثر در کنار دو ترانه ی بررسی شده به نظرم زیباترین کارهای این آلبوم هستند.مسائل هارمونیک یا فرمیک را اگر در خیلی از آلبوم ها بررسی نمی کنم به این سبب است که نکته ی جدیدی را در خود پوشش نداده اند و تکرار همان زنجیره های آکوردی متعارف در سبک خود یا استانداردسازی فرمال هستند.
امیدوارم که تحلیل های بنده باعث شود بیشتر و عمیق تر از موسیقی لذت ببرید.