اورویل پک؛ یورشِ دوئت‌ها در «استمپید»

«استمپید» (Stampede) در ادامهٔ مسیر اورویل پک (Orville Peck) از کانتری آلترناتیو به سوی صدایی بازتر و پرتنوع‌تر شکل گرفته؛ این بار همکاری با خوانندگان و هنرمندان مهم، بخش اصلی هویت آلبوم است. پک همچنان با باریتون عمیق و لحن نمایشی خود مرکز ثقل موسیقی باقی می‌ماند، اما تنظیم‌ها میان کانتری، پاپ، راک، گاسپل و حتی دیسکو حرکت می‌کنند. نتیجه در بهترین لحظات، نشان می‌دهد که او چگونه می‌تواند مرزهای ژانر را بدون کنار گذاشتن ریشه‌های کانتری جابه‌جا کند. «کاوبوی‌ها مخفیانه عاشق یکدیگرند» (Cowboys Are Frequently Secretly Fond of Each Other) با حضور ویلی نلسون، هم از نظر مضمون و هم از نظر انتخاب مهمان، نقطهٔ شاخص آلبوم است؛ «کیمیکال سانست» (Chemical Sunset) نیز با اجرای الیسن راسل یکی از لحظات برجستهٔ اثر به شمار آمده است. در مقابل، برخی منتقدان معتقدند تعدد همکاری‌ها گاهی باعث می‌شود هویت شخصی پک زیر سایهٔ مهمانان قرار بگیرد و چند قطعه به محدودهٔ کانتری-راک معمولی نزدیک شوند.