دیلن مارلو؛ طغیان گیتارهای راک در بستر کانتری مدرن

دیلن مارلو (Dylan Marlowe) در دومین آلبوم استودیویی هم‌نام خود، رویکردی جسورانه‌تر نسبت به گذشته در پیش گرفته و مرزهای کانتری راک (Country Rock) را با شور و ریف‌های پرحرارت پاپ‌پانک پیوند می‌زند. این اثر که با هم‌کاری جو فاکس (Joe Fox) تهیه شده، بیش از هر چیز تحت تأثیر راک دههٔ نود و چهره‌هایی چون اریک چرچ (Eric Church) شکل گرفته و صدادهی کوبنده و پرانرژی دارد. قطعهٔ آغازین «اتفاقی نیست» (No Coincidence) با ریتم پرشتابش فوراً لحن بی‌پروای اثر را تثبیت می‌کند، در حالی که در ترانه‌ای مثل «همین اواخر» (Here Lately)، دل‌شکستگی در شهرهای کوچک با لحنی ملموس و آسیب‌پذیر به تصویر کشیده می‌شود. هرچند تکیهٔ پررنگ بر دیستورشن گیتار و تمپوی بالا ممکن است علاقه‌مندان به کانتری سنتی را به تردید بیندازد، اما این مجموعه نشان می‌دهد دیلن مارلو بدون وابستگی به فرمول‌های یکنواخت رادیویی، در پی تثبیت بیانی مستقل و صریح برای کارنامهٔ خویش است.