کوری کنت؛ صدای تازهٔ «هارت‌لند راک اند رول»

کوری کنت (Corey Kent) در «هارت‌لند راک اند رول» (Heartland Rock and Roll) سرانجام برای آمیزه‌ای که سال‌ها دنبالش بوده نامی پیدا می‌کند: کانتری با نیروی راک و رگه‌هایی از سول. نسبت به «بلک بندانا»، این آلبوم کمتر درگیر اثبات هویت است و با اعتماد بیشتری میان گیتارهای پرقدرت، ضرب‌های کوبنده و آواز خش‌دار کنت حرکت می‌کند. مضمون‌ها نیز از نوستالژی و پشیمانی تا خانواده، خانه و رضایت از زندگی روزمره امتداد دارند. «Motorbike» با حال‌وهوای هارت‌لند راک و اشاره‌هایش به بروس اسپرینگستین و تام پتی، بیانی روشن از جهت موسیقایی آلبوم است؛ در مقابل، «Empty Words» با تنظیم خلوت‌تر و وکال برجسته‌تر، سویهٔ آسیب‌پذیر کنت را نشان می‌دهد. نقطهٔ قوت اثر، پیوند طبیعی قصه‌گویی کانتری با انرژی راک و آمریکاناست. البته رد تأثیر اسپرینگستین و پتی گاهی کاملاً آشکار است، اما انسجام مضمون‌های مربوط به خاطره، خطا، خانواده و زادگاه باعث می‌شود آلبوم شخصیت مشخص خود را حفظ کند.