«عشق کلید است»؛ بلوز شخصی بیگ ددی ویلسون

«عشق کلید است» (Love Is the Key) نقطه‌ای مهم در کارنامهٔ بیگ ددی ویلسون (Big Daddy Wilson) است؛ آلبوم استودیویی سال ۲۰۰۹ او برای راف رکوردز که پس از آثار مشترک قبلی، با نام خودش منتشر شد و حضور بین‌المللی‌اش را پررنگ‌تر کرد. موسیقی بر پایهٔ بلوز شکل گرفته، اما سول، گاسپل، جَز و رگه‌هایی از رِگِی به تنظیم‌ها راه پیدا کرده‌اند. سازبندی عمدتاً جمع‌وجور و گاه آکوستیک است و صدای بم و کنترل‌شدهٔ ویلسون محور اصلی اجراها باقی می‌ماند؛ اریک بیب (Eric Bibb) نیز در «Country Boy» و «Walk a Mile in My Shoes» حضور دارد. قطعهٔ «Love Is the Key» به بلوز سنتی و گیتار اسلاید تکیه دارد، در حالی که «Dreaming» با ضرب‌آهنگ رِگِی دامنهٔ سبکی آلبوم را گسترش می‌دهد. امتیاز اصلی اثر، حفظ حال‌وهوایی صمیمی و شخصی با وجود نوازندگان مهمان متعدد است؛ ترکیبی که بلوز ویلسون را از قالبی صرفاً سنت‌گرا بیرون می‌آورد.