وایلد ریورز؛ میان فولک و پاپ

«Never Better» از وایلد ریورز (Wild Rivers) در ادامهٔ مسیر گروه پس از «Sidelines» شکل گرفته، اما به‌جای تکرار فرمول قبلی، بیشتر به سمت پاپ حرکت می‌کند. گروه همچنان بر هارمونی‌های چندصدایی، روایت‌های شخصی و ریشه‌های ایندی‌فولک تکیه دارد، اما تهیه‌کنندگی گِیب وکس (Gabe Wax) لایه‌های پاپ و تنظیم‌های پررنگ‌تری به موسیقی اضافه کرده است. نتیجه، آلبومی صمیمی و خوش‌ساخت است که گاهی همین پرداخت تولیدی، از برجسته‌شدن مهم‌ترین نقطهٔ قوت گروه یعنی ترکیب صداهای دِوَن گلاور و خالد یاسین فاصله می‌گیرد. در میان قطعات، «Everywhere I Go» نمونهٔ موفقی از این تعادل است؛ هارمونی‌های گروه و ترجیع‌بند گیرا، وجه فولک‌پاپ اثر را به‌خوبی نمایان می‌کنند. «Backfire» نیز با روایت آسیب‌پذیرش دربارهٔ مرز میان دوستی و عشق، از شخصی‌ترین لحظات آلبوم است. بااین‌حال، برخی منتقدان معتقدند تولید پاپ‌محور در بخش‌هایی بر ویژگی‌های متمایز وایلد ریورز سایه می‌اندازد و آلبوم در همهٔ لحظات به قدرت کار قبلی نمی‌رسد.