شدوفکس؛ دور از زمزمه

«Too Far to Whisper» از شَدوفَکس (Shadowfax) در سال ۱۹۸۶، ادامه‌ای از مسیر گروه در تلفیق جَز، موسیقی ملل و فضای نیو ایج است، اما نسبت به آثار پیشین، صدایی الکتریکی‌تر و تنظیم‌هایی متنوع‌تر دارد. حضور سازهایی مانند لیریکون، ویولن، ماریمبا و مجموعه‌ای گسترده از سازهای کوبه‌ای، به موسیقی رنگی گرم و گاه شرقی و آفریقایی می‌دهد. در عین حال، تولید بسیار صیقلی چاک گرینبرگ باعث شده بخشی از انرژی اجرای گروه بیش از اندازه یکدست به گوش برسد؛ نقد معاصر High Fidelity نیز مشخصاً معتقد بود که گیتار جی.ئی. استینسون در این ترکیب صوتی کمتر از گذشته مجال خودنمایی پیدا کرده است. قطعهٔ عنوان، با محوریت لیریکون و ویولن چارلی بیشارات، از نمونه‌های موفق این رویکرد است و فضای آرام و تصویری آلبوم را به‌خوبی نشان می‌دهد. «What Goes Around» نیز با ورود آواز جی.ئی. استینسون، تغییری قابل توجه در کارنامهٔ عمدتاً بی‌کلام گروه ایجاد می‌کند. در مجموع، «Too Far to Whisper» بیش از آنکه بر هیجان و تضاد تکیه کند، بر بافت، رنگ‌آمیزی و ترکیب موسیقی ملل با جَز متمرکز است؛ رویکردی که هم نقطهٔ قوت آن است و هم از نظر برخی منتقدان، باعث کاهش تنش و پویایی موسیقی شده است.