شادوفکس؛ تلفیق آرام جَز و موسیقی ملل

آلبوم «شادوفکس» (Shadowfax) در سال ۱۹۸۲ نقطهٔ ورود این گروه به دورهٔ همکاری با وندهام هیل بود؛ دوره‌ای که صدای آن‌ها از فضای پرتحرک‌تر نخستین آثارشان فاصله گرفت و به تلفیقی آرام‌تر و اتمسفریک از جَز و موسیقی ملل رسید. آل‌میوزیک اجرای گروه را بر پایهٔ سازبندی شفاف و نقش مستقل نوازندگان توصیف می‌کند؛ رویکردی که باعث می‌شود قطعات هم به‌صورت مجموعه‌ای یکپارچه و هم از منظر جزئیات اجرایی شنیدنی باشند. وندهام هیل نیز بر تأثیر موسیقی آسیایی و بومی آمریکا و حضور رگه‌های راک در ساختار جَز تلفیقی اثر تأکید دارد. در میان قطعات، «Angel’s Flight» با همراهی گیتار الکس دِ گراسی (Alex de Grassi) نمونهٔ خوبی از وجه ملودیک و آرام آلبوم است، در حالی که «Oriental Eyes» سویهٔ شرقی‌تر و سازبندی رنگارنگ‌تر آن را برجسته می‌کند. نقطهٔ قوت اصلی آلبوم، تعادل میان فضای خلوت و جزئیات سازبندی است؛ هرچند همین رویکرد آرام و کنترل‌شده ممکن است برای شنونده‌ای که از شادوفکسِ پرانرژی‌تر انتظار دارد، کم‌تحرک به نظر برسد.