آلبوم موسیقی They Call Us The Lucky Ones اثری از رایان بینگام (Ryan Bingham)

آیا کاربرد لید استروفیک قرن نوزدهم میلادی را می توان در موسیقی کانتری قرن بیست و یک مشاهده نمود؟
با کمال تعجب باید گفت که آری و نمونه اش در ترانه ی شماره ی 4 به نام چاقو را بچرخانید می توان مشاهده نمود.این آهنگ که حاوی پنج بند است برای تمامی بندهای آن از موسیقی واحدی استفاده شده.البته گفتنی است که تاثیر لید بر موسیقی کانتری بسیار زیاد بوده و هست.به عنوان مثال:در ترانه ی معروف (I Walk The Line) جانی کش اسطوره ی موسیقی کانتری از همین فرم لید یعنی ساختار استروفیک استفاده شده منتها با تفاوت هایی که از ویژگی های اصلی این سبک از موسیقی به شمار می رود و در متن های بعدی مفصل از آن سخن خواهم گفت.
رایان بینگام از بازیگران سریال معروف یلواستون و از خوانندگان مطرح کانتری در سالیان اخیر با این آلبوم خود گویا سعی در آشتی دادن موسیقی های پاپ و راک با کانتری داشته و می خواهد بین مخاطبان به خصوص نسل جدید با این سبک از موسیقی وحدتی باورپذیر ایجاد کند که تا حدودی موفق هم می شود.جز چند ترانه ی آن بقیه ی قطعات آلبوم قابل تامل و بررسی هستند که در میان آنها به طور جامع ترانه های شماره ی یک و شش را تحلیل خواهم کرد.
نخستین ترانه آلبوم به نام خوش شانس ها معرفی ساده و جالبی را برای این آلبوم رقم می زند.ساختار فرمال ساده و آرایش ملودیک و هارمونیک متعارف آن در ترکیب با ضربات تکراری گیتار و صدای خسته و گرفته بینگام برای هر شنونده ای رضایت بخش و جذاب خواهد بود.به ترتیب به ورس و پری کورس و کورس کوتاه آن توجه کنید:
I got high, forgot the words to my own song
And I got lost, couldn't find my way back home
Halfway from a heart attack, I turned back
And I saw a ghost of my friend I know that passed
مست شدم / کلمات آهنگم ره به فراموشی سپردم
و گم شدم و راه برگشت به خانه را پیدا نکردم
در نیمه ی راه حمله ی قبلی برگشتم
و روح دوست خود را دیدم که می دانم از آنجا گذشت
(به خاصیت روایتگری آشکار موسیقی کانتری و تفاوت های آن با موسیقی پاپ که در آن کلاژها و تصویرسازی های سورئال مطرح است توجه کنید که به خوبی می توان در این ترانه به آنها پی برد.)
Two hands on the wheel, my eyes on the road
How far, how long can we go?
A back road to a heavy load, a highway from home
Leading us on further away
دو دستم بر فرمان / چشمانم رو به جاده
تا کجا / تا کجا می توانیم پیش برویم؟
جاده ای فرعی به سوی باری سنگین / بزرگراهی از خانه
ما را به دوردست ها هدایت می کند
They called us the lucky ones
They called us the lucky ones
به ما خوش شانس ها می گفتند به ما...
ترانه ی ششم هم که در آن کاملا از ویژگی های اصلی کانتری مشاهده می شود و آن بیان یک داستان محلی یا معروف عامیانه از طریق موسیقی - صدا و گیتار است و امیدوارم که ساعتی را در کنار گوش فرا دادن به این آلبوم به آرامشی عمیق برسید.