پت متینی؛ تأملی آرام در «مون‌دایال»

«مون‌دایال» (MoonDial) ادامه‌ای متفاوت بر مسیر آلبوم‌های تک‌نوازی پت متینی (Pat Metheny) است؛ این‌بار با گیتار باریتون آکوستیکِ نایلونی که صدایی گرم‌تر و دامنه‌ای متفاوت از آثار پیشین او ایجاد می‌کند. متینی این ساز را در جریان تور «دریم باکس» به‌تدریج وارد اجراهایش کرد و سپس تجربهٔ همان صدا و امکانات هارمونیک را در استودیو دنبال کرد. نتیجه در قلمرو جَز معاصر، خلوت، ملودیک و به‌شدت متفکرانه است؛ فضایی که خود متینی آن را مناسب ساعت‌های شب و سکوت می‌داند. نقطهٔ قوت آلبوم در ظرافت نوازندگی و توانایی متینی برای ساختن هم‌زمان لایه‌های ملودی، هارمونی و باس با یک ساز است. اجرای «You're Everything» از چیick کوریا و بازخوانی «Here, There and Everywhere» از بیتلز نشان می‌دهند که او چگونه ملودی‌های آشنا را بدون از بین بردن هویتشان به زبان شخصی خود منتقل می‌کند. «مون‌دایال» شاید برای شنونده‌ای که از متینی انتظار انرژی گروهی و جَز فیوژن دارد، اثری کم‌حادثه به نظر برسد؛ اما همین خویشتن‌داری، هستهٔ زیبایی‌شناختی آن را شکل می‌دهد.