سینفونیا دا رکوئیم؛ سوگ و طوفان به رهبری مایر فردمن

آلبوم «سینفونیا دا رکوئیم» (Sinfonia da Requiem) با رهبری مایر فردمن (Myer Fredman)، تصویری از وجه تاریک و پرتنش موسیقی ارکسترال بنجامین بریتن (Benjamin Britten) ارائه می‌دهد. اثر اصلی، که در بحبوحهٔ جنگ جهانی دوم ساخته شد، سوگواری شخصی را با اعتراض به خشونت جنگ پیوند می‌زند. در اجرای ارکستر سمفونیک نیوزیلند، تضاد میان جمله‌های آرام و فوران‌های ناگهانی ارکستر، نقش محوری دارد. بخش «روز خشم» (Dies Irae) با ریتم‌های بی‌قرار و حضور برجستهٔ سازهای بادی و کوبه‌ای، نقطهٔ اوج این تنش است. در مقابل، «چهار میان‌پردهٔ دریایی» (Four Sea Interludes) از اپرای «پیتر گرایمز» (Peter Grimes)، همان اضطراب را در قالب تصویرسازی از طبیعت گسترش می‌دهد. «طوفان» (Storm) با تلاطم ارکسترال خود، خشونت دریا را به آشفتگی روانی شخصیت‌های اپرا پیوند می‌زند. نقطهٔ قوت این مجموعه، کنار هم نشاندن سوگواری و تصویرپردازی دراماتیک است؛ هرچند تراکم صوتی و تغییرات شدید دینامیک، شنیدنش را به تمرکز نیازمند می‌کند.