بتهوون: سه سوناتای پایانی برای پیانو، اپوس‌های ۱۰۹، ۱۱۰ و ۱۱۱ — میتسوکو اوچیدا

لودویگ وان بتهوون در تصنیف آخرین سه سونات پیانویی خود کاملا ناشنوا و فرسوده شده بود و تنها به عنوان یک نماد فرهنگی هنری در آلمان و اتریش شناخته می شد.او هنگامی این آثار را خلق کرد که آهنگسازان نسل جدید (جوان هایی خوش ظاهر با قریحه هایی مثال زدنی که روحیه ی رومانتی سیسم را پرورش می دادند.) در آلمان و دیگر نقاط اروپا چون ایتالیا - فرانسه و روسیه درحال ظهور بودند و نخستین گام های استوارشان را در تکوین و تثبیت موسیقی رومانتی سیسم برمی داشتند.مثلا در حوالی این سالها (شروع دهه ی 1820) بود که شوبرت کوارتت قزل آلای خود را به پایان رسانده بود و در زمینه ی موسیقی مجلسی ابعاد تازه ای را به روی همگان گشوده بود و یا در سال 1821 بود که کارل ماریا فون وبر اثر معروفش یعنی اپرای تیرانداز را در برلین آلمان به اجرا گذاشته بود و سبک جدیدی از اپرانویسی را که همراه بود با روحیات ملی گرایانه و رومانتیک مطرح کرده بود.در ایتالیا هم روسینی - دونیتستی و بلینی به ساخت اپراهایی غالبا با مضمون کمدی یا عاشقانه می پرداختند و این پاگانینی بود که سعی می کرد پرچم موسیقی بی کلام ایتالیا را در قالبی تکنیکی بالا ببرد.(در قرن نوزدهم که برای اولین از لغت ویرتئوز استفاده شد و نشان از توجه نوازندگان و آهنگسازان به تکامل ابعاد تکنیکی و صدادهی سازها می داد پاگانینی شاید به عنوان اولین ویرتئوز به معنای واقعی کلمه که با آرشه های خود جادو می کرد مطرح شود و پس از او در ویولن ساراسات را داریم و در پیانو هم موسیقیدانانی چون شوپن و لیست.)
این نکات را از این حیث بیان کردم که بدانیم بتهوون در شرایط روحی و اجتماعی ای سه سونات پیانویی مزبور خود را نوشته است.سونات پیانو شماره ی 30 او در می ماژور که از نظر فرم و ترکیب عناصر موسیقایی ساده تر از دو سونات دیگر است در تقابل با خشم و عصبانیت و انحراف های سونات پیانویی 32 در دو مینور و استواری و تعادل نسبی پیانو سونات 31 در می بمل ماژور قرار می گیرد.در موومان فرجامین سونات پیانویی شماره ی 31 آهنگساز موردنظر ما از فوگ بهره می جوید و این همان فرمی است که در سال های پایانی عمرش توجه ی زیادی به آن می کند.گویا تنش های درونی و ناسازگاری های روح وی را تنها فوگ می تواند بیان کند با آن حالت تقلیدی و بغرنجش.
در آخرین سونات پیانوی خود او بنای عظیمی از تقابل فرم و احساس ایجاد کرده و گویا هرآنچه که به ذهنش خطور می کرده را بدون هیچ پردازشی به کاغذ آورده و از نظر توالی آکوردها - استفاده ی شدیدتر از بم ترین منطقه ی صوتی پیانو و بهره جستن از تمامی انگشتان برای حصول یک حماسه و قدرت دارای اهمیت بسزایی است.او تنها با متریال موسیقی در این اثرش بازی می کندو شنونده را بارها و بارها در تعلیق های جانانه ای قرار می دهد.
اوچیدا الحق که به درک خوبی از این سه اثر بتهوون رسیده به گونه ای که نه چیزی را فرو می گذارد و نه دستخوش تغییر اثر شده و با نهایت وفاداری به پارت اثر برداشت قابل تامل خود را به شنوندگان همراه با یک ضبط شیرین و شنیدنی بیان می دارد.