سمفونی شماره ۴ اشمیت با رهبری واسیلی سینایسکی

فرانتز اشمیت (۱۸۷۴–۱۹۳۹)
او از آهنگسازان بسیار مهم اواخر رمانتیسم اتریشی است که در قرن بیستم زندگی می‌کرد، اما زبان موسیقی‌اش تا حد زیادی در سنت بروکنر–مالر–رِگِر باقی ماند.
خودش نوازنده‌ی برجسته‌ی ویلنسل بود و عضو ارکستر اپرای دربار وین در دوران رهبری گوستاو مالر بود و مرتباً زیر دست مالر می‌نواخت.
زندگی دردناک و پر رنجی داشت. سراسر عمر با بیماری دست به گریبان بود. همسرش دچار اختلالات شدید روانی بود و سال‌ها بعد توسط نازی‌ها در اردوگاه کار کشته شد. دخترش اِما اشمیت در جوانی بطور ناگهانی درگذشت و مرگش لطمه‌ی روحی سنگینی به اشمیت وارد کرد.
وی چهار سمفونی نوشت که در بین‌شان سمفونی چهارم مهمترین و تراژیک‌ترین اثر اوست که آن را به یادبود مرگ دخترش نوشت. خودش این اثر را «رکوئیم برای دخترم» توصیف کرده بود. این سمفونی انعکاسی از تمام رنج‌ها و ناملایمات زندگی اوست.
ترومپت سولوی شروع این سمفونی یکی از بدیع‌ترین خطوط تماتیک کل تاریخ موسیقی است. و آداجیوی حسرت‌بار آن که تم زیبایش با سولوی ویلنسل (ساز خود اشمیت) آغاز می‌شود، تا مدت‌ها رهایتان نخواهد کرد...