کُو وتزل؛ نگاهی صمیمی‌تر در «۹ زندگی»

«۹ زندگی» (9 Lives) در کارنامهٔ کُو وتزل (Koe Wetzel) نسبت به آثار قبلی، گامی به سوی وجهی شخصی‌تر و آسیب‌پذیرتر است. او همچنان ترکیب مشخص کانتری، راک و گرنج را حفظ می‌کند، اما این‌بار بیش از گذشته به پیامد انتخاب‌هایش، روابط شکست‌خورده و فرسودگی زندگی در جاده می‌پردازد. تولید عمدتاً زیر نظر گیب سیمون، صدایی پرداخت‌شده‌تر به آلبوم داده و در کنار رگه‌های راک، نشانه‌هایی از آراندبی و سافت‌راک دههٔ ۷۰ نیز شنیده می‌شود. «Damn Near Normal» از قطعات موفق آلبوم است؛ جایی که وتزل با نگاهی صریح به سبک زندگی‌اش، فاصلهٔ میان تصویری که از خود ساخته و واقعیتی که تجربه می‌کند را بررسی می‌کند. در سوی دیگر، «Sweet Dreams» وجهی آسیب‌پذیرتر از خوانندگی او نشان می‌دهد. در مجموع، نقطهٔ قوت «۹ زندگی» همین تعادل میان سرکشی همیشگی وتزل و تأملی تازه دربارهٔ زندگی شخصی اوست؛ تغییری که به موسیقی‌اش عمق بیشتری می‌دهد، بی‌آنکه هویت کانتری-راک او را کنار بگذارد.