وداع تلخ‌وشیرین کُدالاین در «وقتی هنوز جوان بودیم»

کُدالاین (Kodaline) در «وی وِر اونلی یانگ» (We Were Only Young)، پنجمین و آخرین آلبوم استودیویی خود، به‌جای تغییر مسیر ناگهانی سراغ همان پاپ‌راک و ایندی‌پاپ عاطفی آشنایش می‌رود؛ اما این‌بار نگاه به گذشته و پذیرفتن پایان، محور اصلی اثر است. پیانو، گیتار آکوستیک، سازهای زهی و هارمونی‌های وکال فضای غالب را می‌سازند و صدای استیو گاریگن همچنان مرکز ثقل تنظیم‌هاست. «Who Will Save You Now» با فضایی تیره و اوج‌گیری دراماتیک شروع قدرتمندی دارد، درحالی‌که «Vultures» با ضرباهنگ فولک‌راک، از یکنواختی بالادها فاصله می‌گیرد. نقطهٔ قوت آلبوم، هماهنگی مضمون‌های عشق، فقدان، بزرگ‌شدن و مرور خاطرات با موقعیت واقعی گروه در آستانهٔ جدایی است. بااین‌حال، برخی منتقدان پرداخت بیش‌ازحد صیقلی، غلبهٔ بالادهای پیانویی و گرایش به احساسات‌گرایی را عاملی دانسته‌اند که گاهی از تنوع و جسارت موسیقایی کم می‌کند. در نتیجه، این آلبوم بیش از آنکه بازتعریفی از کُدالاین باشد، جمع‌بندی آگاهانهٔ همان زبان موسیقایی شناخته‌شدهٔ گروه است