ناکس؛ بهترینِ غرب میانه

«بهترینِ غرب میانه» (My Midwest Best) دومین آلبوم استودیویی ناکس (Knox) است؛ اثری که نسبت به Going, Going, Gone آگاهانه به سمت صدایی راک‌تر می‌رود و ریشه‌های او در پاپ‌پانک و ایموی دههٔ ۲۰۰۰ را پررنگ‌تر می‌کند. ناکس گفته هنگام ساخت این آلبوم عمداً از تکرار فرمول قبلی فاصله گرفته و به موسیقی‌ای فکر کرده که در اجرای زنده هم جان بگیرد؛ نتیجه در گیتارهای برجسته‌تر، کُرهای جمعی و تنظیم‌های پرتحرک شنیده می‌شود. هستهٔ ترانه‌ها همچنان دل‌شکستگی، رابطه و بلاتکلیفی عاطفی است؛ تکراری که گاهی دامنهٔ موضوعی آلبوم را محدود می‌کند، هرچند شوخ‌طبعی و تغییر لحن مانع یکنواختی کامل می‌شود. «After The After Party» تضاد میان شور موسیقی و تنهایی پس از مهمانی را به یک کُر مناسب اجرای جمعی تبدیل می‌کند، و «Vultures» با پرداختن به فشار اینترنت و صنعت موسیقی از دایرهٔ عاشقانهٔ اثر بیرون می‌زند. این ترکیب، ناکس را پخته‌تر نشان می‌دهد، بی‌آنکه هویت ملودیک و مستقیمش محو شود.