جاشوا باستت؛ سال‌های طلایی

«سال‌های طلایی» (The Golden Years) نخستین آلبوم استودیویی جاشوا باستت (Joshua Bassett) است؛ اثری در محدودهٔ پاپ و پاپ فولک که بیش از آنکه بر نمایش دامنهٔ سبکی تکیه کند، روی ترانه‌سرایی شخصی و روایت دورهٔ گذار از نوجوانی به بزرگسالی تمرکز دارد. باستت در ادامهٔ حال‌وهوای احساسی آثار قبلی‌اش، دربارهٔ عشق، جدایی، خاطرات جوانی و تلاش برای شناخت دوبارهٔ خود می‌خواند. از نظر موسیقایی، آلبوم میان قطعات آکوستیک و تنظیم‌های پاپ حرکت می‌کند و «Biting My Tongue» با فضای کنترل‌شده و لحن اعتراف‌گونه‌اش، شروعی مناسب برای این روایت است. قطعهٔ عنوان، «The Golden Years»، یکی از نقاط قوت آلبوم است؛ نوستالژی رابطه‌ای گذشته را بدون تبدیل‌کردن آن به حسرت صرف بیان می‌کند. در سوی دیگر، «Dancing with Tears in My Eyes» با گرایش دیسکو-پاپ، تنوع صوتی بیشتری ایجاد می‌کند. «Mirror» نیز از شخصی‌ترین لحظات آلبوم است و به بازنگری در هویت و تجربهٔ شهرت در سنین پایین می‌پردازد. نقطه‌ضعف اثر، از نگاه برخی منتقدان، این است که باستت در پرداختن به تجربهٔ بزرگ‌شدن گاهی بیش از حد به ترانه‌های عاشقانه متکی می‌ماند؛ بااین‌حال، صدای شخصی و اجرای صمیمی او باعث می‌شود این اولین قدم بلندمدت، هویت مشخصی داشته باشد.