هاردی؛ خروج از کانتری با «کوییت!!»

«کوییت!!» (Quit!!) نقطه‌ای تعیین‌کننده در مسیر هاردی (HARDY) است؛ آلبومی که برخلاف آثار قبلی او، بدون تقسیم‌بندی میان کانتری و راک، تقریباً به‌طور کامل روی هارد راک و نو متال متمرکز می‌شود. ریشهٔ این تغییر به موفقیت قطعات راک پیشین او، به‌ویژه «Boots» و «Sold Out»، برمی‌گردد و در اینجا با گیتارهای دیستورشن‌شده، درام‌های سنگین و فضایی نزدیک به راک پس از گرانج و نو متال دنبال می‌شود. همکاری با جویی موی نیز این جهت‌گیری را به صدایی پرحجم و بسیار تولیدشده تبدیل کرده است. در میان قطعات، «Psycho» نمونه‌ای روشن از ترکیب ملودی‌های کانتری با انرژی راک و وکال خشن هاردی است، در حالی که «Happy Hour» با حضور ناکس وجه پاپ‌تر و هوک‌محور او را نشان می‌دهد. از سوی دیگر، منتقد AllMusic معتقد است حجم بالای گیتارها و درام‌های سنگین گاهی به یکنواختی و سنگینی اثر منجر می‌شود. در مجموع، «کوییت!!» بیش از آنکه ادامهٔ مسیر کانتری هاردی باشد، اعلام صریح علاقهٔ او به راک سنگین است.