«دیوار» پینک فلوید؛ روایتی مفهومی از انزوا و بیگانگی

«دیوار» (The Wall) نقطهٔ عطف کارنامهٔ پینک فلوید (Pink Floyd) و گذار این گروه از فضاسازی‌های انتزاعی به یک اپرای راک (Rock) کاملاً روایی و شخصی به رهبری راجر واترز (Roger Waters) است. مضمون اشعار بر انزوای روانی، ترومای جنگ و بیگانگی فرد از جامعه استوار شده که با تهیه‌کنندگی منسجم باب ازرین (Bob Ezrin) ساختاری نمایشی پیدا کرده است. همنشینی ضرب‌آهنگ دیسکویی و هم‌خوانی کودکان در «خشتی دیگر در دیوار، بخش ۲» (Another Brick in the Wall, Pt. 2) برندگی رویکرد ضدآموزشی اثر را نمایان می‌سازد و تضاد آوازی همراه با تک‌نوازی شاخص دیوید گیلمور (David Gilmour) در قطعهٔ «کامفورتبلی نام» (Comfortably Numb) اوج دراماتیک آلبوم را شکل می‌دهد. اگرچه برخی منتقدان فضای بیش‌ازحد تلخ، بدبینی مفرط و گرایش به ملودرام شخصی را از نقاط ضعف روایت دانسته‌اند، اما ترکیب هوشمندانهٔ عناصر پروگرسیو راک با بافت صوتی سینمایی، این اثر را به یکی از مهم‌ترین تجربه‌های مفهومی در تاریخ موسیقی راک تبدیل کرده است. توضیحات تکمیلی: یازدهمین آلبوم استودیویی گروه در قالب یک آلبوم مفهومی روایی، با ریمسترینگ جیمز گاتری (James Guthrie) در سال ۲۰۱۱.