اینفرنو ؛ هانس زیمر میان آشوب الکترونیک و ملودی

«اینفرنو» (Inferno) موسیقی متن فیلم ران هاوارد و یکی از آثار سال ۲۰۱۶ هانس زیمر (Hans Zimmer) است؛ اثری که نسبت به موسیقی دو فیلم قبلی رابرت لنگدن، بیشتر به بافت‌های الکترونیک، سینتی‌سایزر و ضربان‌های مضطرب تکیه می‌کند. این رویکرد با سردرگمی و فشار روانی داستان هماهنگ است، اما گاهی موسیقی را از تم‌پردازی روشن دور می‌کند و به قلمرو افکت‌های صوتی و تنش ممتد می‌برد. منتقدان موسیقی فیلم نیز همین دوگانگی را از نقاط بحث‌برانگیز اثر دانسته‌اند. نیمهٔ پایانی آلبوم جایی است که موسیقی متن «اینفرنو» تعادل بیشتری پیدا می‌کند. «Beauty Awakens the Soul to Act» با ویولن سولو، زهی‌ها و فضای تلخ و آرامش یکی از برجسته‌ترین لحظه‌هاست؛ در مقابل، «The Logic of Tyrants» دوباره سینتی‌سایزرها و ضربان‌های الکترونیک را به مرکز صحنه می‌آورد. نقطهٔ قوت کار، توانایی زیمر در تبدیل آشفتگی به زبان موسیقایی است؛ ضعفش این است که این آشفتگی گاهی بر خود موسیقی غلبه می‌کند.