موسیقی متن فیلم روز افشاگری Disclosure Day اثری از John Williams

اثری که موفقیت های زیادی را امسال کسب خواهد کرد که گویا مانیفست هنری جان ویلیامز و استیون اسپیلبرگ است.ویلیامز با کهولت سن خود هنوز قوی به آفرینش آثاری که ریشه در سنت های متاخر رومانتی سیسم دوانده ادامه می دهد که در خلال آن می توان به خوبی با سبک و سیاق آهنگسازی اش و امضای شخصی خود بر هنر موسیقی آشنا شد.این اثر به نظر من می تواند انتخابی بس مناسب و به جا برای آشنایی هرچه بهتر موسیقی جان ویلیامز و تفکر موسیقایی او بخصوص در صنعت پیشرفته ی موسیقی فیلم باشد که بخش هایی از واکاوی آن را به اشتراک شما عزیزان می گذارم:
از همان قطعه ی آغازین با نام شنیدن شنونده با سولوی هورن (ساز اصلی و مورد علاقه ی خود آهنگساز) که ابتدا جمله ای را به اشتراک می گذارد و سپس با رنگ آمیزی های متنوع هارمونیک رنگ و لعابی دیگر به خود گرفته و مخاطب را به سامان یافتن عناصر موسیقایی اثر هدایت می کند.تقریبا این جمله در قالبی سه قسمتی گسترش می یابد که در میان آن می توان با ویژگی های اصلی آهنگسازی جان ویلیامز مواجه شد.مثلا مدولاسیون های نامتعارف - کروماتیک و دوری که ویلیامز آنها را با موسیقی فیلم های خود باب کرد یا توالی آکوردهایی که مختص آهنگهای این بزرگمرد پهنه ی بی کران موسیقی است.آن سولوی هورن و سپس پاسخ ارکستری اش ریشه در یکی از تکنیک های رایج آهنگسازان قرن نوزدهم دارد که به خصوص بتهوون در فرم سمفونی آن را با سمفونی معروف و محبوب خود یعنی پنجمین سمفونی اش رواج داد که ابتدا موتیف / نیم جمله یا جمله ای عرضه می شود به صورت سولو یا انیسون بخشی از ارکستر و سپس کل ارکستر با همراهی بخش های دیگر جلوه ای بدیع به ملودی می دهند که نمونه های دیگر آن در شروع سمفونی های 2 مندلسون و 1 شومان قابل مشاهده است.
ترک بعدی با نام خاطره به زیبایی بس آشکارا تفکر هارمونیک آهنگساز را به اشتراک مخاطب می گذارد که در نهایت منتهی می گردد به سومین آهنگ این موسیقی فیلم به نام شیرجه زدن که در اینجا هنر آهنگساز به عنوان یک ارکستراتور و تنظیم کننده ایده هایش در قالب یک ارکستر سمفونیک سامان یافته و به شیوه ای مدرن و مثال زدنی به شنونده نمایانگر می شود.قطعه ی چهارم با آن ضربات کوبنده و ریتم های پراکنده ی سازهای کوبه ای که با اسم دنبال کردن است یک تعقیب گریزی که با زبان محافظه کار و در عین آوانگارد موسیقایی تزئین یافته نشان می دهد که در نتیجه متصل می شود به ترک بعدی به نام ایمان یا اعتقاد که خاصیت ملودیکال آن با آن روش های پییچده ی بسط و گسترشی جان ویلیامز ترکیب گشته که شنونده به آسانی می تواند ویژگی های اصلی ملودی پردازی های این آهنگساز را با همین قطعه به خوبی بشناسد.
موسیقی در هشتمین قطعه با اسم همدلی به خوبی با نام و طبیعتا فضای سینمایی اثر هماهنگ شده که ابتدا پیانو در حالتی معلق به بیان سوژه ای می پردازد و آن وقت با ورود زهی ها این سوژه دگرگونی یافته و در یک فرآیند بسط و گسترشی سامان می یابد.به نظرم اوج این موسیقی فیلم در ترک دوازدهم اش نهفته است که با تریلر خود فیلم ادغام شده و نشان می دهد بدون کمک و بهره گیری از اصوات الکترونیک این پیر موسیقی قادر است هر صدایی را از طریق سازهای ارکستر به تولید و انجام برساند که این مهارتی بس طاقت فرسا و عظیم در ارکستراسیون می طلبد.
امیدوارم به زودی فیلم روز افشاگری بیاید تا با دیدن آن افق های جدیدی در هنر پیش روی علاقه مندان باز شود.