وداع فیل کالینز با جنسیس در آلبوم نمی‌توانیم برقصیم

آلبوم «نمی‌توانیم برقصیم» (We Can't Dance) نقطهٔ عطف مهمی در کارنامهٔ گروه جنسیس (Genesis) به شمار می‌رود، زیرا آخرین حضور فیل کالینز (Phil Collins) به‌عنوان خوانندهٔ اصلی پیش از جدایی طولانی‌مدتش بود. این اثر پاپ راک تلاشی برای ایجاد تعادل میان پاپ رادیویی اواخر دههٔ هشتاد و ریشه‌های پراگرسیو راک گروه است؛ جایی که قطعاتی انتقادی و ریتمیک مثل «نمی‌توانم برقصم» (I Can't Dance) با طنز به هجو فرهنگ مصرف‌گرایی می‌پردازند و در مقابل، حماسه‌های طولانی‌تری مانند «نیروی محرک» (Driving the Last Spike) روایتی تلخ از تاریخ کارگری بریتانیا ارائه می‌دهند. با اینکه نسخهٔ بازسازی‌شدهٔ سال ۲۰۰۷ پویایی سازها و تفکیک صدای گیتار مایک رادرفورد (Mike Rutherford) و کیبوردهای تونی بنکس (Tony Banks) را شفاف‌تر کرده، منتقدان انسجام کلی اثر را یکدست ندانسته‌اند؛ آلبوم میان قطعات پاپ سبک و ملودرام‌های طولانی در نوسان است، اما همچنان توانایی گروه در ملودی‌نویسی پرمخاطب را به نمایش می‌گذارد. توضیحات تکمیلی: آخرین آلبوم استودیویی گروه جنسیس با حضور فیل کالینز به عنوان خوانندهٔ اصلی در قرن بیستم، ریمسترشده در مجموعهٔ ۲۰۰۷ باکس‌ست گروه.