نیویورکِ رو به فراموشی؛ موسیقی گری لیونلی

در موسیقی متن «تنها جیب‌بر زندهٔ نیویورک» (The Only Living Pickpocket in New York)، گری لیونلی (Gary Lionelli) به سراغ جاز-فانک و فضای فیلم‌های جنایی دههٔ هفتاد میلادی رفته است. این رویکرد ادامهٔ تجربه‌های پیشین او در موسیقی مستند است؛ همان گرایشی که توجه نوآ سیگن، کارگردان فیلم، را جلب کرد. گیتارهای فانکی، ساکسوفون، سازهای بادی برنجی و ریتم‌های کوبنده، یادآور موسیقی فیلم «شفت» هستند. بااین‌حال، این صدای پرتحرک در خدمت داستان جیب‌بری سالخورده قرار می‌گیرد که دیگر با نیویورکِ تغییرکرده سازگار نیست. قطعاتی مانند «بازگشت به برانکس» (Back to the Bronx) و «آخرین تلفن عمومی نیویورک» (The Last Payphone in New York) در نام‌گذاری نیز بر جغرافیا و نشانه‌های رو به فراموشی شهر تأکید دارند. نقطهٔ قوت موسیقی، هویت ریتمیک مشخص و پیوند مؤثر آن با فضای شهری فیلم است. البته ارجاعات آشکار به موسیقی جنایی کلاسیک گاهی بیش‌ازحد مستقیم به نظر می‌رسند. با وجود این، لیونلی موفق شده حس نوستالژی، سرسختی خیابانی و تلخی گذر زمان را در قالب موسیقی متنی منسجم کنار هم قرار دهد.