«قلب هیولا»؛ طبیعت خشن در موسیقی جرد مایکل فرای

«قلب هیولا» (Heart of the Beast) سومین همکاری جرد مایکل فرای (Jared Michael Fry) با دیوید آیر است و نسبت به موسیقی اکشن‌محور «مرد کارگر»، رنگی درون‌گراتر و طبیعت‌گرا دارد. فرای موسیقی را از مرحلهٔ فیلمنامه شکل داده و رابطهٔ جیمز و سگش اودین، در کنار مضامین عزم و مواجهه با گذشته، هستهٔ تماتیک اثر را می‌سازد. موسیقی متن میان ارکستراسیون سینمایی، بافت‌های محیطی و صداهایی حرکت می‌کند که باد، آب و فضای ناآشنای طبیعت را تداعی می‌کنند. حضور گروه آلاسکایی پامیوآ (Pamyua)، آوازهای یوپیک، سازهای کوبه‌ای و رنگ‌آمیزی کُرال نیز به این زبان موسیقایی هویتی مشخص می‌دهد. نقطهٔ قوت اصلی فرای در پرهیز از احساسات‌گرایی مستقیم و تکیه بر بافت و صداست؛ هرچند برخی نقدهای فیلم معتقدند موسیقی در بخش پایانی کمی بیش از حد بر بار عاطفی تأکید می‌کند. در مجموع، «Heart of the Beast» بیش از آنکه صرفاً همراه صحنه‌های بقا باشد، بازتابی از وضعیت روانی شخصیت اصلی و برخورد او با طبیعت است.