بلوار سانست ؛ تاریکی هالیوود در موسیقی فرانتس واکسمن

موسیقی «بلوار سانست» (Sunset Boulevard) از فرانتس واکسمن (Franz Waxman) آمیزه‌ای تیزبینانه از موسیقی ارکسترال، زبان فیلم نوآر و اشارات جَز است؛ موسیقی‌ای که زرق‌وبرق هالیوود را هم‌زمان با اضطراب و تباهی پشت آن تصویر می‌کند. در نسخهٔ ۲۰۰۲، جوئل مک‌نیلی (Joel McNeely) رهبری ارکستر ملی سلطنتی اسکاتلند (Royal Scottish National Orchestra) را بر عهده دارد و نوشتار پرتنش واکسمن با وضوح و قدرت ارکسترال برجسته می‌شود. «Sunset Boulevard Prelude» از همان ابتدا با ضرباهنگ عصبی، برنجی‌های سنکوپ‌دار و پیانو فضای ناآرام داستان را بنا می‌کند. از سوی دیگر، موسیقی مرتبط با نورما دزموند میان شکوهی اغراق‌آمیز و تیرگی روان‌شناختی حرکت می‌کند. نقطهٔ اوج این رویکرد در «The Comeback» شنیده می‌شود؛ جایی که تم تانگو در صحنهٔ پایانی به تصویری گروتسک از موسیقی سینمای صامت بدل می‌شود. همین پیوند دقیق شخصیت‌پردازی و ارکستراسیون، «بلوار سانست» را به یکی از نمونه‌های مهم موسیقی فیلم در کارنامهٔ واکسمن تبدیل کرده است.