دیپ پرپل؛ بازگشت به هارد راک کلاسیک- تداوم صدای کلاسیک در «=۱»

«=۱» (=1) از دیپ پرپل (Deep Purple) آلبومی است که به‌جای بازسازی صرفِ گذشته، عناصر آشنای هارد راک گروه را با ترکیب جدید نوازندگان ادامه می‌دهد. ورود سایمون مک‌براید (Simon McBride) به گیتار، رنگ تازه‌ای به بخش گیتار داده، اما مرکز ثقل موسیقی همچنان بر تعامل گیتار، ارگ و بخش ریتم استوار است. تولید باب ازرین (Bob Ezrin) نیز صدایی شفاف و نسبتاً متعادل ایجاد کرده که اجازه می‌دهد نقش نوازندگان بدون شلوغی اضافه شنیده شود. نتیجه، مجموعه‌ای است که بیش از هر چیز بر قدرت گروه در اجرا و هماهنگی میان نوازندگان تکیه دارد. «Portable Door» با شافل بلوزمحور و گفت‌وگوی گیتار و ارگ، یکی از نمونه‌های موفق این رویکرد است؛ «Bleeding Obvious» نیز با ساختاری پیچیده‌تر، وجهی جاه‌طلبانه‌تر از موسیقی گروه را نشان می‌دهد. در عین حال، کیفیت قطعات در تمام آلبوم یکدست نیست و چند قطعه به اندازهٔ نمونه‌های شاخص آن تأثیرگذار نیستند. با وجود این، «=۱» تصویری قانع‌کننده از دیپ پرپل در دورهٔ متأخر ارائه می‌کند: گروهی که هنوز بر هویت موسیقایی شناخته‌شدهٔ خود تکیه دارد، اما آن را با ترکیب فعلی‌اش به پیش می‌برد.