برایس دسنر؛ موسیقیِ رهایی در «سینگ سینگ»

«سینگ سینگ» (Sing Sing) جایگاه مهمی در مسیر موسیقی فیلم برایس دسنر (Bryce Dessner) دارد؛ آهنگسازی که اینجا به‌جای تأکید بر خشونت و فضای بستهٔ زندان، موسیقی را بر تجربهٔ درونی شخصیت‌ها و امکان رهایی متمرکز کرده است. دسنر در گفت‌وگویی توضیح داده که نمی‌خواسته موسیقی مستقیماً خودِ زندان را تداعی کند، بلکه به طبیعت، گریز و دنیای ذهنی شخصیت‌ها توجه داشته است. نتیجه، موسیقی‌ای آرام، ملودیک و عمدتاً ارکسترال است که با فیلم همدلی می‌کند، بی‌آنکه دائماً احساسات مخاطب را به او تحمیل کند. در میان قطعات، «Auditions» از نظر ایدهٔ موسیقایی قابل توجه است؛ دسنر آن را به جمع‌شدن و گرم‌کردن یک ارکستر تشبیه کرده، انگار گروه بازیگران نیز هنگام تمرین در حال گشودن خود به روی نقش‌های تازه‌اند. در مقابل، منتقد گاردین به لحظه‌ای اشاره می‌کند که پس از مرگ یکی از شخصیت‌ها، هارمونی آرام موسیقی جای خود را به ناهماهنگی می‌دهد. همین کنترل در بیان عاطفه، نقطهٔ قوت اصلی این موسیقی متن است؛ هرچند برخی منتقدان اوج‌های احساسی آن را گاه بیش از حد احساساتی دانسته‌اند.