«پرایم‌تایم»؛ موسیقیِ اضطراب زیر نور دوربین

در موسیقی متن «پرایم‌تایم» (Primetime)، آری بالوزیان (Ari Balouzian) همکاری‌اش با لنس اوپنهایم را پس از آثاری چون Some Kind of Heaven و Spermworld ادامه می‌دهد، اما این‌بار زبان کلاسیک‌گرای موسیقی را به فضایی عصبی‌تر و خشن‌تر می‌کشاند. منتقدان فیلم به کیفیت کلاسیک‌مآب اما ناآرام، استفاده از ناهمخوانی و لحظات خلوت‌تر با حال‌وهوای نوآر اشاره کرده‌اند؛ عناصری که با فضای تیره و اخلاقاً متزلزل فیلم هماهنگ می‌شوند. نتیجه موسیقی متنی است که به‌جای تکیه بر ملودی‌های راحت و آشنا، تنش را در بافت و رنگ‌آمیزی صدا نگه می‌دارد. نقطهٔ متمایز آلبوم «On Video» با صدای فیبی بریجرز (Phoebe Bridgers) است؛ قطعه‌ای که مشخصاً برای فیلم نوشته شده و از موسیقی بالوزیان الهام می‌گیرد. حرکت آن از شروعی آرام به گیتارهای سنگین و دیستورشن‌دار، پایان آلبوم را از فضای صرفاً ارکسترال جدا می‌کند و تضاد میان آسیب‌پذیری و خشونت صوتی را پررنگ‌تر می‌سازد.