فیلیپ گلس (زاده ۳۱ ژانویه ۱۹۳۷) آهنگساز و پیانیست برجسته آمریکایی است که از تأثیرگذارترین موسیقی‌دانان اواخر قرن بیستم به شمار می‌رود. آثار او با مینیمالیسم، شامل ملودی‌های تکراری و لایه‌های متغیر، شناخته می‌شوند. او خود را خالق «موسیقی با ساختارهای تکراری» می‌داند و این سبک را توسعه داده است. او در سال ۱۹۶۸ گروه فیلیپ گلس را بنیان گذاشت و ۱۵ اپرا، ۱۴ سمفونی، ۱۲ کنسرتو و ۹ کوارتت زهی خلق کرد. گلس برای اپراهای «ساتیاگراها» و «کوارتت زهی شماره ۲» نامزد جایزه گرمی شد و برای موسیقی فیلم‌های «کوندون»، «ساعت‌ها» و «یادداشت‌هایی بر یک رسوایی» نامزد اسکار شد. آثار معروف او شامل موسیقی «ترومن شو» و «شعبده‌باز» است. گلس اپراهای «انیشتین در ساحل»، «اخناتون» و «آمریکایی کامل» را آفرید و برای نمایش‌های برادوی مانند «شاه لیر» موسیقی نوشت که جایزه درام دسک را برد. او جوایزی چون بفتا و گلدن گلوب کسب کرده و در ۲۰۲۵ جایزه یک عمر دستاورد دریافت کرد. زندگی و تحصیلات اولیه گلس در بالتیمور، در خانواده‌ای مهاجر یهودی متولد شد. پدرش فروشگاه موسیقی داشت و مادرش کتابدار بود. او از کودکی با موسیقی کلاسیک و مدرن آشنا شد، فلوت آموخت و در ۱۵ سالگی وارد دانشگاه شیکاگو شد. فیلیپ گلس، آهنگساز برجسته آمریکایی (زاده ۳۱ ژانویه ۱۹۳۷)، از پیشگامان موسیقی مینیمال است. او با خلق ملودی‌های تکراری و لایه‌های متغیر، تأثیر عمیقی بر موسیقی اواخر قرن بیستم گذاشت و خود را خالق «موسیقی با ساختارهای تکراری» می‌داند. او در سال ۱۹۶۸ گروه فیلیپ گلس را تأسیس کرد و آثاری چون ۱۵ اپرا، ۱۴ سمفونی، ۱۲ کنسرتو و ۹ کوارتت زهی خلق کرد. گلس برای اپراهای «ساتیاگراها» (۱۹۸۷) و «کوارتت زهی شماره ۲» (۱۹۸۸) نامزد گرمی شد و برای موسیقی فیلم‌های «کوندون» (۱۹۹۷)، «ساعت‌ها» (۲۰۰۲) و «یادداشت‌هایی بر یک رسوایی» (۲۰۰۶) نامزد اسکار شد. او اپراهای معروفی چون «انیشتین در ساحل» (۱۹۷۶)، «اخناتون» (۱۹۸۳) و «آمریکایی کامل» (۲۰۱۳) را آفرید و برای نمایش‌های برادوی مانند «مرد فیل‌نما» (۲۰۰۲) و «شاه لیر» (۲۰۱۹) موسیقی نوشت که برای دومی جایزه درام دسک گرفت. گلس جوایزی چون بفتا، گلدن گلوب و نشان ملی هنر (۲۰۱۰) کسب کرد و در ۲۰۲۵ جایزه یک عمر دستاورد از آکادمی جهانی موسیقی متن دریافت کرد. زندگی و تحصیلات گلس در بالتیمور، در خانواده‌ای یهودی از مهاجران لتونیایی و روس متولد شد. پدرش فروشگاه موسیقی داشت و او را با موسیقی کلاسیک و مدرن آشنا کرد. گلس در کودکی فلوت آموخت، در ۱۵ سالگی وارد دانشگاه شیکاگو شد و سپس در جولیارد موسیقی خواند. او در سال ۱۹۵۹ جایزه آهنگسازان جوان را برد. حرفه گلس در سال‌های ۱۹۶۴-۱۹۶۶ با بورسیه فولبرایت نزد نادیا بولانژه در پاریس تحصیل کرد که تأثیر زیادی بر او گذاشت. او با فیلم‌های موج نوی فرانسه و تئاتر تجربی آشنا شد. پس از بازگشت به نیویورک، با الهام از استیو رایش، سبک مینیمالیستی خود را گسترش داد و آثاری چون «موسیقی در دوازده بخش» (۱۹۷۴-۱۹۷۱) خلق کرد. او با رابرت ویلسون در اپراهای سه‌گانه پرتره («انیشتین در ساحل»، «ساتیاگراها»، «اخناتون») همکاری کرد و موسیقی فیلم‌های معروفی چون «کویانیسکاتسی» (۱۹۸۲) و «ساعت‌ها» (۲۰۰۲) را ساخت. تأثیرات و همکاری‌ها گلس، که خود را کلاسیک‌گرا می‌داند، از باخ، موتسارت و شوبرت الهام گرفت و با موسیقی راک، الکترونیک و جهانی ارتباط دارد. او با دیوید بویی، برایان اینو و راوی شانکار همکاری کرد و آثارش در فیلم‌ها و بازی‌های ویدیویی مانند «گرند تفت اتو IV» استفاده شد. ارزیابی گلس با جذب مخاطبان گسترده در اپرا، کنسرت و سینما، آهنگسازی پیشرو است. برخی او را برای تکرار سبک نقد کرده‌اند، اما آثارش به دلیل اصالت تحسین شده‌اند. اپرای «اخناتون» در سال ۲۰۲۲ جایزه گرمی بهترین ضبط اپرا را برد.

گنجینه‌ای از موسیقی باروک در 25 سی‌دی

گنجینه‌ای از موسیقی باروک در 25 سی‌دی