تامی دورسی (۱۹ نوامبر ۱۹۰۵ – ۲۶ نوامبر ۱۹۵۶) یکی از برجستهترین نوازندگان ترومبون، آهنگساز، رهبر ارکستر و چهره برجسته دوران بیگبند در موسیقی جاز بود. او با لقب «جنتلمن احساساتی سوئینگ» شناخته میشد، به دلیل نوازندگی نرم و دلنشین ترومبونش. آهنگ معروف او، «I'm Getting Sentimental Over You»، بهعنوان تم اصلیاش شهرت داشت. مهارت فنی او در نوازندگی ترومبون، تحسین بسیاری از موسیقیدانان را برانگیخت. تامی برادر کوچکتر جیمی دورسی، رهبر ارکستر معروف، بود. پس از جدایی از برادرش در اواسط دهه ۱۹۳۰، او ارکستری موفق را از اواخر دهه ۱۹۳۰ تا دهه ۱۹۵۰ رهبری کرد. از آثار ماندگار او میتوان به «Opus One»، «This Love of Mine» با صدای فرانک سیناترا، «Song of India»، «Marie»، «On Treasure Island» و بزرگترین موفقیتش، «I'll Never Smile Again» اشاره کرد که در سال ۱۹۴۰ به مدت ۱۲ هفته در صدر جدول بیلبورد قرار گرفت. کودکی و آغاز مسیر حرفهای تامی دورسی در مهانوی پلین، پنسیلوانیا، به دنیا آمد و دومین فرزند از چهار فرزند توماس فرانسیس دورسی پدر، رهبر ارکستر، و ترزا لنگتون بود. او و برادر بزرگترش، جیمی، به نام برادران دورسی شناخته شدند. تامی ابتدا با آموزش پدرش ترومپت نواخت، اما بعدها به ترومبون روی آورد. در ۱۵ سالگی، به پیشنهاد جیمی، جایگزین راس مورگان در گروه محلی اسکرانتون سایرنز شد. او در دهه ۱۹۲۰ با گروههایی مانند ژان گلدکت و کالیفرنیا رامبلرز همکاری کرد و در سال ۱۹۲۷ به ارکستر پل ویتمن پیوست. در سال ۱۹۲۹، برادران دورسی با آهنگ «Coquette» اولین موفقیت خود را کسب کردند. ارکستر دورسی و همکاری با فرانک سیناترا در سال ۱۹۳۴، برادران دورسی با شرکت دکا قرارداد بستند و آهنگ «I Believe in Miracles» را منتشر کردند. اما اختلافات میان آنها باعث شد تامی در سال ۱۹۳۵ ارکستر خود را تشکیل دهد. ارکستر او به خاطر اجرای بالادهای آرام با تمپوی مناسب رقص و همکاری با خوانندگانی مانند جک لئونارد و فرانک سیناترا شهرت یافت. در سال ۱۹۴۰، تامی سیناترا را از گروه هری جیمز دعوت کرد و همکاری آنها منجر به ضبط ۸۰ آهنگ شد، از جمله «In the Blue of Evening» و «This Love of Mine». سیناترا بعدها گفت که تکنیک کنترل نفس را از تماشای نوازندگی ترومبون تامی آموخته است. موفقیتها و نوآوریها ارکستر تامی دورسی در سال ۱۹۳۵ با آهنگ «On Treasure Island» و سه موفقیت دیگر به شهرت رسید. او با استخدام سای اولیور، تنظیمکننده برجسته، حالوهوای جاز را به ارکسترش افزود و قطعاتی مانند «On the Sunny Side of the Street» و «Opus One» را خلق کرد. در دهه ۱۹۴۰، او گروه «Clambake Seven» را برای اجرای موسیقی دیکسیلند حفظ کرد. تامی همچنین در برنامههای رادیویی مانند «The Raleigh-Kool Program» و بعدها در تلویزیون با برنامه «Stage Show» (۱۹۵۴-۱۹۵۶) حضور داشت که در آن الویس پریسلی برای اولین بار در تلویزیون ملی معرفی شد. میراث و جوایز تامی دورسی با ۲۸۶ موفقیت در جدول بیلبورد، از جمله ۱۷ آهنگ شماره یک مانند «I'll Never Smile Again»، «Marie» و «On Treasure Island»، تاثیر عمیقی بر موسیقی جاز گذاشت. در سال ۱۹۸۲، ضبط «I'll Never Smile Again» به تالار مشاهیر گرمی راه یافت و در سال ۱۹۹۸، آهنگهای «I'm Getting Sentimental Over You» و «Marie» نیز به این تالار اضافه شدند. در سال ۱۹۹۶، اداره پست آمریکا تمبری به افتخار تامی و جیمی دورسی منتشر کرد. جمعبندی تامی دورسی نهتنها بهعنوان نوازندهای استثنایی، بلکه بهعنوان رهبری خلاق و تاثیرگذار در تاریخ موسیقی جاز شناخته میشود. همکاری او با هنرمندانی مانند فرانک سیناترا و سای اولیور، و خلق آثاری ماندگار، او را به یکی از اسطورههای دوران سوئینگ تبدیل کرده است. موسیقی او همچنان الهامبخش نسلهای جدید است.
دیدگاهها و نظرات شما درباره این آلبوم
