فول آلبوم پت متنی (Pat Metheny)

توضیحات

پت متنی (تلفظ: مَ-تی-نی؛ زادهٔ ۱۲ اوت ۱۹۵۴) نوازندهٔ گیتار جاز و آهنگساز آمریکایی است. او از ۱۹۷۷ تا ۲۰۱۰ رهبری گروه پت متنی را بر عهده داشت و همچنان در گروه‌های کوچک، دو نفره، تک‌نوازی و پروژه‌های جانبی فعالیت می‌کند. سبک او ترکیبی از جاز پیشرو، معاصر، لاتین و فیوژن است. متنی سه آلبوم طلایی دارد، ۲۰ جایزهٔ گرمی برده و تنها کسی است که در ۱۰ دستهٔ مختلف گرمی گرفته. کودکی و تحصیل متنی در لیز سامیت میزوری به دنیا آمد. پدرش دیو ترومپت می‌زد، مادرش لوییس آواز می‌خواند و پدربزرگ مادری‌اش دلمار ترومپت‌نواز حرفه‌ای بود. اولین سازش ترومپت بود که برادرش مایک به او یاد داد. خانواده‌اش عاشق موسیقی گلن میلر و سوئینگ بودند و پت را به کنسرت‌های کلارک تری و داک سورینسن بردند، اما گیتار را جدی نمی‌گرفتند. علاقهٔ او به گیتار از ۱۹۶۴ و دیدن بیتلز در تلویزیون شروع شد. برای تولد ۱۲ سالگیش، والدینش اجازه دادند گیتار گیبسون ES-۱۴۰ ۳/۴ بخرد. شنیدن آلبوم Four & More مایلز دیویس زندگی‌اش را دگرگون کرد. بعدتر، آلبوم Smokin' at the Half Note وس مونتگومری (۱۹۶۵) او را مجذوب کرد. بیتلز، دیویس و مونتگومری بیشترین تأثیر را روی موسیقی‌اش گذاشتند. در ۱۵ سالگی، بورسیهٔ مجلهٔ داون بیت را برای اردوی یک‌هفته‌ای جاز برد و آتیلا زولر او را به نیویورک برد تا جیم هال و ران کارتر را ببیند. در کلابی در کانزاس سیتی، بیل لی (رئیس دانشگاه میامی) بورسیه‌ای به او داد. اما بعد از کمتر از یک هفته، متنی فهمید تمرین روزانهٔ گیتار در نوجوانی او را برای کلاس‌ها آماده نکرده. این را به لی گفت و لی شغل استادی به او داد، چون دانشگاه تازه گیتار الکتریک را به برنامه‌اش اضافه کرده بود. اوایل دههٔ ۱۹۷۰ به بوستون رفت و در کالج برکلی زیر نظر گری برتون تدریس کرد و به‌عنوان نابغه شناخته شد. از آلبوم Ring (۱۹۷۴) تا Passengers (۱۹۷۷) در ضبط‌های برتون نواخت. آلبوم‌های اولیه در ۱۹۷۴، بدون اطلاعش در آلبومی با پل بلی، جاکو پاستوریوس و بروس دیتماس (با عنوان غیررسمی Jaco) نواخت. سال بعد به گروه گری برتون پیوست. اولین آلبومش Bright Size Life (ECM، ۱۹۷۶) با پاستوریوس (بیس) و باب موزس (درامز) بود. Watercolors (ECM، ۱۹۷۷) با ابرهارد وبر (بیس) و دنی گاتلیب (درامز) ضبط شد و اولین همکاری با لایل میز (پیانو) را رقم زد که بعداً شریک اصلی‌اش در گروه شد. با مارک ایگان (بیس)، آلبوم اول گروه، Pat Metheny Group (ECM، ۱۹۷۸) منتشر شد. گروه پت متنی آلبوم اول گروه (ECM، ۱۹۷۸) چهارنفره بود: متنی، گاتلیب (درامز)، ایگان (بیس) و میز (پیانو، اتوهارپ، سینتی‌سایزر). همه به‌جز ایگان در Watercolors نواخته بودند. American Garage (ECM، ۱۹۷۹) صدر جدول جاز بیلبورد شد و به چارت پاپ راه یافت. از ۱۹۸۲ تا ۱۹۸۵، آلبوم‌هایی مثل Offramp (۱۹۸۲)، Travels (زنده، ۱۹۸۳)، First Circle (۱۹۸۴) و موسیقی فیلم The Falcon and the Snowman (EMI، ۱۹۸۵) با همکاری دیوید بویی در تک‌آهنگ «This Is Not America» (شمارهٔ ۱۴ بریتانیا، ۳۲ آمریکا) منتشر شدند. در Offramp، استیو رادبی (جایگزین ایگان) و نانا واسکونسلوس (برزیلی، پرکاشن و وکال بی‌کلام) اضافه شدند. در First Circle، پدرو آزنار (خواننده و چندسازنواز آرژانتینی) و پل ورتیکو (درامز، جایگزین گاتلیب) آمدند. First Circle آخرین آلبوم با ECM بود؛ متنی بعد از اختلاف با مانفرد آیخر رفت. Still Life (Talking) (Geffen، ۱۹۸۷) اعضای جدیدی مثل مارک لدفورد (ترومپت)، دیوید بلمایرز (وکال) و آرماندو مارسال (پرکاشن) داشت. آزنار برای Letter from Home (۱۹۸۹) برگشت. چهار سال بعد، آلبوم زندهٔ The Road to You (Geffen، ۱۹۹۳) با قطعاتی از دو آلبوم قبلی و کارهای جدید آمد. سه آلبوم بعدی را متنی و میز «سه‌گانه» نامیدند: We Live Here (۱۹۹۵)، Quartet (۱۹۹۶) و Imaginary Day (Warner Bros.، ۱۹۹۷). این‌ها از سبک برزیلی فاصله گرفتند و ریتم‌های هیپ‌هاپ، درامز مصنوعی، بداهه‌نوازی آزاد و عناصر سمفونیک، بلوز و سونات را آزمایش کردند. در Speaking of Now (Warner Bros.، ۲۰۰۲)، آنتونیو سانچز (درامز، مکزیک)، کوانگ وو (ترومپت، ویتنامی-آمریکایی) و ریچارد بونا (بیس، وکال، گیتار، پرکاشن، کامرون) اضافه شدند. The Way Up (Nonesuch، ۲۰۰۵) یک قطعهٔ ۶۸ دقیقه‌ای در چهار بخش بود با موتیف سه‌نتی (B، A♯، F♯ و واریاسیونش) و گرگوار مارت (هارمونیکا، سوئیس) به‌عنوان عضو جدید. آثار تک‌نوازی متنی همیشه آلبوم‌های تک‌نوازی منتشر کرده. آلبوم‌های آکوستیک: New Chautauqua (ECM، ۱۹۷۹)، One Quiet Night (Warner Bros.، ۲۰۰۳) و What's It All About (Nonesuch، ۲۰۱۱). Zero Tolerance for Silence (Geffen، ۱۹۹۴) کاوشی در لبه‌های آوانگارد با گیتار الکتریک بود. برای Orchestrion (Nonesuch، ۲۰۱۰) سازهای مکانیکی سفارشی ساخت تا به‌تنهایی ارکستر باشد. Secret Story (Geffen، ۱۹۹۲) آرایش‌های ارکسترال سینمایی داشت، مثل موسیقی فیلم A Map of the World (۱۹۹۹). آثار اخیر تک‌نوازی: From This Place (Nonesuch، ۲۰۲۰) با مهمانان مختلف و Road to the Sun (Modern Recordings، ۲۰۲۱) همکاری تمام‌گیتاری. یونیتی بند در ۲۰۱۲، یونیتی بند را با سانچز (درامز)، بن ویلیامز (بیس) و کریس پاتر (ساکسیفون) تشکیل داد. آلبوم Unity Band (Nonesuch، ۲۰۱۲) منتشر شد و تور اروپا و آمریکا رفتند. سال ۲۰۱۳، جولیو کارماسی (چندسازنواز ایتالیایی) اضافه شد و گروه پت متنی یونیتی نام گرفت. پروژه‌های جانبی متنی بیرون از گروه، جنبه‌های متفاوتی از خودش نشان داد. دو نفره با میز در As Falls Wichita, So Falls Wichita Falls (ECM، ۱۹۸۱) با نانا واسکونسلوس قطعاتی اتمسفریک داشت. سال ۱۹۸۳ برای نمایش Orphans موسیقی نوشت که هنوز در اجراهای جهانی استفاده می‌شود. در جاز تجربی: 80/81 (ECM، ۱۹۸۰)، Song X (Geffen، ۱۹۸۶) با اورنت کلمن و The Sign of 4 (۱۹۹۷) با درک بیلی. با مارک جانسون در The Sound of Summer Running (Verve، ۱۹۹۸)، دو نفره با جیم هال (Telarc، ۱۹۹۹)، آنا ماریا یوپک (لهستان، Upojenie، ۲۰۰۲) و بروس هورنسبی (Hot House، ۲۰۰۵) همکاری کرد. روی آلبوم‌های برادرش مایک متنی (ترومپت‌نواز جاز) هم نواخت. تأثیرات در جوانی سعی کرد مثل وس مونتگومری بنوازد، اما در ۱۴-۱۵ سالگی آن را بی‌احترامی دانست. Smokin' at the Half Note را بهترین آلبوم گیتار جاز می‌داند. آلبوم New York Is Now! اورنت کلمن (۱۹۶۸) او را به مسیر خودش هدایت کرد. قطعاتی از کلمن را از Bright Size Life (۱۹۷۶) ضبط کرد و با همکارانش مثل چارلی هیدن و دیویی ردمن کار کرد. سه آلبوم با نانا واسکونسلوس ضبط کرد، اواخر دههٔ ۸۰ تا اوایل ۹۰ در برزیل زندگی کرد و با میلتون ناسیمنتو و تونینیو هورتا نواخت. ادای احترام به آنتونیو کارلوس ژوبیم در کارنگی هال داشت. عاشق جیمز تیلور (قطعهٔ «James» در Offramp به نام اوست)، بروس هورنسبی، چیپ تریک و جونی میچل است و در تور زندهٔ Shadows and Light (۱۹۸۰) میچل نواخت. از باکت‌هد هم خوشش می‌آید. با ترانه‌سرایان جهان مثل پدرو آزنار، آکیکو یانو، دیوید بویی، سیلجه نرگارد، نوآ و آنا ماریا یوپک همکاری کرده. آلبوم‌های The Way Up (۲۰۰۵) و Orchestrion (۲۰۱۰) از استیو رایش (مینیمالیست آمریکایی) تأثیر گرفته‌اند. دهه‌ها پیش در Different Trains رایش نواخت. گیتارها پیکاسو: گیتار ۴۲ سیم سفارشی از لیندا منزر (کانادایی). در آلبوم‌هایی مثل Quartet (۱۹۹۶)، Imaginary Day (۱۹۹۷) و همکاری با برد ملداو استفاده شد. منزر گیتارهای آکوستیک دیگری مثل مینی‌گیتار، سیتار آکوستیک و باریتون (برای One Quiet Night) برایش ساخت. سینتی‌سایزر گیتار: از اولین کاربران رولند GR-300 بود. آن را مثل ساز بادی می‌نوازد و صدای «ترومپت بالا» را ترجیح می‌دهد. از سینکلاویر هم استفاده می‌کند. گیتار ۶ و ۱۲ سیم الکتریک: از پیشگامان ۱۲ سیم در جاز بود. در تور ۱۹۷۵ با برتون، ۱۲ سیم علیه ۶ سیم میک گودریک نواخت. در Bright Size Life (۱۹۷۶) و قطعاتی مثل «San Lorenzo» از آن استفاده کرد. گیتارهای هالو-بادی: از ۱۲ سالگی گیبسون ES-۱۷۵ داشت تا ۱۹۹۵. بعد از تور ژاپن ۱۹۷۸ با ایبانز همکاری کرد و مدل‌های سیگنچر PM ساختند. جوایز گرمی متنی تنها کسی است که در ۱۰ دسته گرمی برده: ۲۰۱۳: بهترین آلبوم instrumental جاز – Unity Band ۲۰۱۲: بهترین آلبوم نیو ایج – What's It All About ۲۰۰۸: بهترین آلبوم instrumental جاز – Pilgrimage (تهیه‌کننده) ۲۰۰۶: بهترین آلبوم جاز معاصر – The Way Up ۲۰۰۴: بهترین آلبوم نیو ایج – One Quiet Night ۲۰۰۳: بهترین آلبوم جاز معاصر – Speaking of Now ۲۰۰۱: بهترین سولوی instrumental جاز – «(Go) Get It» ۲۰۰۰: بهترین اجرای instrumental جاز – Like Minds ۱۹۹۹: بهترین اجرای instrumental راک – «The Roots of Coincidence» ۱۹۹۹: بهترین آلبوم جاز معاصر – Imaginary Day ۱۹۹۸: بهترین اجرای instrumental جاز – Beyond the Missouri Sky ۱۹۹۶: بهترین آلبوم جاز معاصر – We Live Here ۱۹۹۴: بهترین آلبوم جاز معاصر – The Road to You ۱۹۹۳: بهترین آلبوم جاز معاصر – Secret Story ۱۹۹۱: بهترین ترکیب instrumental – «Change of Heart» ۱۹۹۰: بهترین اجرای فیوژن جاز – Letter from Home ۱۹۸۸: بهترین اجرای فیوژن جاز – Still Life (Talking) ۱۹۸۵: بهترین اجرای فیوژن جاز – First Circle ۱۹۸۴: بهترین اجرای فیوژن جاز – Travels ۱۹۸۳: بهترین اجرای فیوژن جاز – Offramp دانلود جدیدترین و کامل ترین آلبوم ها و آهنگ های پت متنی (Pat Metheny) آلبوم جدید اضافه شد. (1405.03.19) 2026 - Side-Eye III