فول آلبوم میروسلاو ویتوش : نوازنده باس جاز (Miroslav Vitouš)

توضیحات

میروسلاو لادیسلاو ویتوش (زاده ۶ دسامبر ۱۹۴۷) نوازنده باس جاز اهل چک است. او به عنوان یکی از بنیان‌گذاران گروه ویثر رپورت شناخته می‌شود و همکاری‌هایش با چیک کوریا، جک دجانت و دیگر بزرگان جاز، جایگاه ویژه‌ای برایش رقم زده است. کودکی و تحصیلات ویتوش در پراگ به دنیا آمد. از شش سالگی ویولن را شروع کرد، سه سال بعد به پیانو روی آورد و در چهارده سالگی باس را برگزید. در جوانی، شناگر حرفه‌ای بود و در اروپا رقابت می‌کرد. گروه اولیه‌اش «تریوی جونیور» بود با برادرش آلن روی درامز و یان همر پشت کیبورد. در کنسرواتوار پراگ زیر نظر فرانتیشک پوشتا درس خواند و در سال ۱۹۶۶ برنده مسابقه‌ای در وین شد که بورسیه کالج برکلی بوستون را برایش به ارمغان آورد. یک سال بعد به شیکاگو رفت و با گروهی به رهبری باب بروکمایر (ترومبونیست کلاسیک‌گرا) و کلارک تری (پیشگام فلوگل‌هورن) نواخت. آغاز فعالیت حرفه‌ای (۱۹۶۷–۱۹۷۰) مایلز دیویس در ۱۹۶۷ ویتوش را در شیکاگو دید و به گروهش در نیویورک دعوت کرد. آنجا برای اولین بار با وین شورتر (ساکسیفونیست)، هربی هنکاک (کیبوردیست) و صحنه جاز در حال تحول آشنا شد که از هارد باپ به فیوژن می‌رسید. سال ۱۹۶۸ نقطه عطفی بود. با روی آیرز (ویبرافونیست) در آلبوم Windows Opened هربی من همکاری کرد و باس را با ران کارتر در Stoned Soul Picnic تقسیم کرد. تا ۱۹۷۱ در آلبوم‌های متعدد من از جمله Memphis Underground، Live at the Whisky A Go Go و Stone Flute حضور داشت. همین سال با روی هینز (درامر) به تریوی چیک کوریا پیوست و آلبوم تحسین‌شده Now He Sings, Now He Sobs را ضبط کردند. بخشی از این قطعات بعداً در Circling In (۱۹۷۵) کوریا منتشر شد. ویتوش همچنین در آلبوم اول جک دجانت به عنوان لیدر (The DeJohnette Complex) با ادی گومز باس را شریک شد. در ۱۹۶۹ اولین آلبوم خود به عنوان لیدر را با نام Infinite Search (بعداً Mountain In The Clouds) برای لیبل امبریو ضبط کرد. هنکاک، جو هندرسون، جان مک‌لافلین و دجانت در آن بودند. همان سال در Spaces لری کوریل و Super Nova وین شورتر نواخت. سال ۱۹۷۰ آلبوم Purple را برای کلمبیا منتشر کرد با مک‌لافلین، بیلی کابهام و جو زاوینول. باس را در آلبوم خود زاوینول با والتر بوکر تقسیم کرد و در جلسات Moto Grosso Feio شورتر (منتشرشده ۱۹۷۴) با کارتر و دیو هالند همکاری داشت. بنیان‌گذاری ویثر رپورت (۱۹۷۰–۱۹۷۳) در ۱۹۷۰ ویتوش، شورتر و زاوینول هسته اولیه ویثر رپورت را تشکیل دادند. روایت‌ها متفاوت است؛ زاوینول می‌گوید او و شورتر ویتوش را دعوت کردند، اما ویتوش معتقد است خودش و شورتر پایه‌گذار بودند و زاوینول بعداً加入 کرد. به هر حال، این سه آهنگساز هسته گروه بودند. ویثر رپورت طی ۱۶ سال فعالیت، جاز آزاد را با عناصری از موسیقی کلاسیک، قومی، آر‌اند‌بی، فانک و راک آمیخت. از برچسب فیوژن دوری می‌کردند و به جای سولو/آکامپانیمنت سنتی، بداهه‌نوازی مداوم همه اعضا را ترجیح می‌دادند. ویتوش و زاوینول افکت‌های الکترونیکی را روی باس ایستاده و کیبورد آزمایش کردند. سه آلبوم اول گروه ادامه‌دهنده فضای In a Silent Way مایلز دیویس بود، اما رابرت کریستگاو قطعه «کریستال» ویتوش در I Sing the Body Electric را ناکام دانست. اختلافات و جدایی ویتوش عاشق فانک بود اما نتوانست آن را به سبک زاوینول اجرا کند. زاوینول او را به ناتوانی در فانک و کمبود آهنگسازی متهم کرد؛ ویتوش گفت زاوینول قطعاتش را نمی‌توانست بنوازد و به دنبال موفقیت تجاری بود. وقتی شورتر طرف زاوینول را گرفت، ویتوش در ۱۹۷۳ رفت. آخرین همکاری‌اش «آمریکن تانگو» در Mysterious Traveller (۱۹۷۴) بود که آلفونسو جانسون جایگزینش شد. این آلبوم فانک و آر‌اند‌بی را پررنگ‌تر کرد و ساختارهای باز بداهه را محدود ساخت. ویتوش بعدها گفت: «ابتدا لذت بردم، اما زاوینول مسیر تجاری فانک سیاه‌پوست را برگزید.» از نظر مالی هم احساس ضرر کرد: «شریک برابر بودم، اما چیزی نگرفتم.» فعالیت‌های بعدی (۱۹۷۴ تا امروز) همکاری‌ها پس از ویثر رپورت، بیشتر به عنوان نوازنده همراه یا لیدر همکاری کرد؛ با لری کوریل، آلفونسو موزون، استن گتز، فلورا پوریم، فردی هابارد و میشل پتروچیانی. جشنواره‌ها و اجراها در ۱۹۸۱ جشنواره جاز وودستاک و در ۱۹۸۴ با استنلی کلارک همکاری کرد. سال ۱۹۸۸ به اروپا بازگشت تا آهنگسازی کند، اما همچنان در جشنواره‌ها نواخت. آلبوم‌های ECM از ۱۹۷۸ به ECM پیوست و با ترجه ریپدال و دجانت تریو تشکیل داد. آلبوم‌هایی مانند First Meeting (۱۹۷۹)، Miroslav Vitous Group (۱۹۸۰)، Journey's End (۱۹۸۲)، Atmos (۱۹۹۲)، Universal Syncopations (۲۰۰۳) و دنباله‌اش را منتشر کرد که نقدهای مثبتی گرفتند: «فوق‌العاده»، «زیبا و محکم» و «کاملاً در سبک ECM». با کوریا و هینز پس از دهه‌ها دوباره در Trio Music (۱۹۸۲) و Live in Europe (۱۹۸۴) همکاری کرد و سال ۲۰۰۱ برای تولد ۶۰ سالگی کوریا کنسرت داد که گرمی بهترین سولوی جاز را برد. آلبوم سولوی Emergence (۱۹۸۵) را ضبط کرد که تکنیک و احساسش تحسین شد. با پیتر ارسکین در StAR یان گاربارک (۱۹۹۱) نواخت و گاربارک را «برادر موسیقیایی» خود خواند. میروسلاو فیلهارمونیک در ۲۰۰۵ ابزار مجازی ارکستر و کر Miroslav Philharmonik را با ضبط فیلارمونیک چک در تالار دوژواک پراگ منتشر کرد. دانلود جدیدترین و کامل ترین آلبوم ها و آهنگ های میروسلاو ویتوش (Miroslav Vitouš) آلبوم جدید اضافه شد (1404.08.10) 2009 - Remembering Weather Report