فول آلبوم لری کوریل (Larry Coryell)

توضیحات

لری کوریل (متولد لورنز آلبرت ون دلندر سوم؛ ۲ آوریل ۱۹۴۳ – ۱۹ فوریه ۲۰۱۷) گیتاریست برجستهٔ آمریکایی بود که به‌ عنوان «پدر فیوژن» شناخته می‌شود. او همراه با گابور سابو، پیشگام ترکیب موسیقی جاز با کانتری و راک بود. کوریل علاوه بر نوازندگی، معلم موسیقی و نویسنده نیز بود و از سال ۱۹۷۷ تا ۱۹۸۹ ستون ماهانه‌ای در مجلهٔ Guitar Player داشت. او با هنرمندان بزرگ بسیاری همکاری کرد، از جمله مایلز دیویس، جان مک‌لافلین، چیک کوریا، چارلز مینگوس، وین شorter، میрослав ویتوش، بیلی کوبام، لنی وایت، امیلی رملر، آل دی‌مئولا، پاکو د لوسیا و استیو مورس. زندگی اولیه لری کوریل در گالوستون تگزاس به دنیا آمد. پدر بیولوژیکی‌اش را هرگز نشناخت؛ او نوازنده بود. لری توسط پدرخوانده‌اش جین (مهندس شیمی) و مادرش کورا بزرگ شد. مادرش وقتی او فقط چهار ساله بود، تشویقش کرد پیانو بنوازد. در نوجوانی به گیتار روی آورد. پس از مهاجرت خانواده به ریچلند واشنگتن، نزد معلمی درس گرفت که آلبوم‌هایی از لس پاول، جانی اسمیت، بارنی کسل و تال فارلو به او قرض می‌داد. کوریل بعدها از آلبوم‌هایی مثل Kenny Burrell’s On View at the Five Spot Cafe، Red Norvo with Strings و The Incredible Jazz Guitar of Wes Montgomery به عنوان تأثیرات اصلی جاز نام برد. او به بلوز و پاپ علاقه داشت و از هجده‌سالگی سعی کرد جاز بنوازد. شنیدن نوازندگی وس مونتگومری زندگی‌اش را تغییر داد. او از دبیرستان ریچلند فارغ‌التحصیل شد و در گروه‌های محلی مانند The Jailers، The Rumblers، The Royals و The Flames می‌نواخت. سپس به سیاتل رفت و در دانشگاه واشنگتن تحصیل کرد. دهه ۱۹۶۰ در سپتامبر ۱۹۶۵، کوریل به نیویورک نقل مکان کرد و در مدرسهٔ موسیقی مانس ثبت‌نام کرد. در این دوره به آهنگسازان کلاسیکی مثل بارتوک، دبوسی، راول، استرایوینسکی و شوستاکوویچ علاقه‌مند شد. او جایگزین گابور سابو در گروه پنج‌نفرهٔ چیکو همیلتون شد. چالش اصلی‌اش این بود که حس بلوز و راک رواندليك (به‌ویژه سبک اریک کلپتون در کریم و تجربهٔ جیمی هندریکس) را با دانش جازش ترکیب کند. اولین بار در سال ۱۹۶۷ در کلاب The Scene نیویورک، گروه جیمی هندریکس را زنده دید و بسیار تحت تأثیر قرار گرفت. حضور مداوم در آن کلاب، او را با هنرمندانی مثل فرانک زاپا، buddy guy، ولوت آندerground، استیوی وینوود و درها آشنا کرد. در سال ۱۹۶۹، drummer تونی ویلیامز (از کوینتت سابق مایلز دیویس) از او دعوت کرد به گروه جدیدش The Tony Williams Lifetime بپیوندد. کوریل با احترام دعوت را رد کرد و به جایش دوست بریتانیایی‌اش جان مک‌لافلین (که تازه به نیویورک آمده بود) را معرفی کرد. این معرفی، نقطهٔ عطفی در карь مک‌لافلین شد. دهه ۱۹۷۰ در دههٔ هفتاد، کوریل گروه Foreplay را با مایک ماندل (دوست دوران کودکی) رهبری می‌کرد، هرچند آلبوم‌های این دوره (Barefoot Boy، Offering و The Real Great Escape) فقط به نام خودش منتشر شدند. پس از موفقیت ارکستر ماهاویشنو جان مک‌لافلین، در سال ۱۹۷۳ گروه The Eleventh House را با درامر الفونس موزون تشکیل داد. آلبوم اولشان (Introducing Eleventh House with Larry Coryell) به رتبهٔ ۱۶۳ بیلبورد ۲۰۰ رسید و ۱۱ هفته در چارت ماند. منتقدان آن را در مقایسه با ماهاویشنو، کمی پراکنده و پرطمطراق دانستند. خود کوریل هم پذیرفت که این آلبوم بیشتر «جست‌وجو» بود تا محصول یک گروه کاملاً شکل‌گرفته. او با آل دی‌مئولا روی آلبوم Venusian Summer (اولین آلبوم سولو لنی وایت) همکاری کرد و سولوهایشان روی قطعهٔ «Prince of the Sea» توجه بسیاری جلب کرد. طرفداران فیوژن حدس می‌زدند کدام سولو را کدام نوازنده زده است. این تنها باری بود که کوریل و دی‌مئولا با گیتار الکتریک با هم نواختند. کوریل با وجود تحسین از نوازندگان هم‌دوره‌اش مثل بیل کانرز، آلن هولدسورث، دی‌مئولا و مک‌لافلین، بعدها دربارهٔ فیوژن اواسط دههٔ هفتاد گفت که نوازندگی گیتار بیش از حد سریع و رقابتی شده بود و همه چیز خیلی شدید و نوجوانانه پیش می‌رفت. وقتی موج فیوژن کم‌رنگ شد، کوریل به گیتار آکوستیک بازگشت و آلبوم‌های دوئت با استیو خان و فیلیپ کاترین ضبط کرد. کاترین در سال ۱۹۷۶ قطعهٔ «Nuages» از Django Reinhardt را به او نشان داد و این آشنایی، مسیر حرفه‌ای‌اش را تغییر داد. در همین دوره، فعالیت آموزشی‌اش را جدی‌تر گرفت و ستون ماهانه‌اش در Guitar Player را ادامه داد. در سال ۱۹۷۸، رابطهٔ کاری با مایلز دیویس آغاز شد. مایلز پس از عمل جراحی لگن، در خانهٔ دوست همسر کوریل در کانکتیکات استراحت می‌کرد. آنها روی چند قطعه کار کردند. کوریل بعدها از این ملاقات‌ها به عنوان دوره‌ای پر از الکل، کوکائین و خودآگاهی تلخ یاد کرد. مایلز با طنز تلخ و صراحت، اعتیاد او را تشخیص داده بود. یک سال بعد، کوریل گروه Guitar Trio را با جان مک‌لافلین و پاکو د لوسیا تشکیل داد. آنها تور کوتاهی در اروپا داشتند و ویدئویی از کنسرت Royal Albert Hall با عنوان Meeting of the Spirits منتشر کردند. دهه ۱۹۸۰ کوریل و مک‌لافلین در ضبط آلبوم Castro Marín پاکو د لوسیا (۱۹۸۱) همکاری کردند. الکلیسم و سوءمصرف مواد در نهایت باعث شد او اوایل دههٔ هشتاد از Guitar Trio کنار گذاشته شود. خودش دربارهٔ این دوره گفت که موفقیت، غرور و تنبلی او را گرفت و بعدها با شعار «G.O.Y.A.» (از جات بلند شو) دوباره به تمرین سخت بازگشت. پس از غلبه بر این مشکلات، چالش‌برانگیزترین پروژه‌اش را آغاز کرد: اجرای سولو سه بالهٔ ایگور استرایوینسکی (پرندهٔ آتش، پتروشکا و آیین بهار). او سه ماه برای ضبط آیین بهار تمرین کرد تا جایی که دست‌هایش زخم شد. در نهایت در ۲۱ مارس ۱۹۸۳ (اعتدال بهاری) آن را ضبط کرد و بعدها آن را یکی از نقاط عطف زندگی‌اش دانست. یک سال بعد، با گیتاریست کلاسیک ژاپنی کازوهیتو یاماشیتا، نسخهٔ دوئت گیتار چهار فصل ویوالدی را ضبط کرد (فقط در ژاپن منتشر شد). او از نوازندگی فوق‌العادهٔ همکارش به نیکی یاد کرده است. در سال ۱۹۸۵، آلبوم Together را با امیلی رملر (گیتاریست درگذشته در ۱۹۹۰) ضبط کرد. دهه‌های ۲۰۰۰ و ۲۰۱۰ از سال ۲۰۰۸، کوریل در قالب دوئت با رومن Miroshnichenko تور برگزار می‌کرد. از ۲۰۱۰ نیز با تریویی شامل پیانیست جان کولیانی به فعالیت ادامه داد. هنر و الهامات کوریل دربارهٔ اولین مواجهه‌اش با موسیقی راگای هندی در سال ۱۹۶۲ و شنیدن رکورد راوی شانکار گفته بود که خم شدن سیم‌ها بلافاصله او را به یاد چاک بری انداخت. drone پایدار و عمق احساسی راگا، حس نزدیکی عمیقی در او ایجاد کرد. او این ارتباط را به ریشه‌های مشترک فولکلورک نسبت می‌داد و معتقد بود در راگا می‌توان طعم بلوز، نالهٔ غمگین و آن «فریاد» احساسی را شنید. دانلود جدیدترین و کامل ترین آلبوم ها و آهنگ های لری کوریل (Larry Coryell) آلبوم جدید اضافه شد. (1405.02.22) 2001 - Inner Urge