فول آلبوم جرج گرشوین : آهنگساز و پیانیست (George Gershwin)

جرج گرشوین (زادهٔ ۲۶ سپتامبر ۱۸۹۸ – درگذشتهٔ ۱۱ ژوئیهٔ ۱۹۳۷) آهنگساز و پیانیست آمریکایی بود که آثارش مرزهای جاز، موسیقی پاپ و کلاسیک را درنوردید. مشهورترین کارهای او شامل آهنگ‌های «سوانی» (۱۹۱۹) و «ریتم جذاب» (۱۹۲۴)، قطعات ارکستری «راپسودی در بلو» (۱۹۲۴) و «یک آمریکایی در پاریس» (۱۹۲۸)، استانداردهای جاز مانند «تو را در آغوش می‌کشم» (۱۹۲۸) و «ریتم را دارم» (۱۹۳۰)، و اپرای «پورگی و بس» (۱۹۳۵) با آهنگ معروف «تابستان» می‌شود. موزیکال «از تو می‌خوانم» (۱۹۳۱) نخستین موزیکالی بود که جایزهٔ پولیتزر درام را برد.

گرشوین پیانو را نزد چارلز هامبیتزر و آهنگسازی را با روبین گلد مارک، هنری کاول و جوزف برودی آموخت. حرفه‌اش را به عنوان تبلیغ‌کنندهٔ آهنگ در تین پن آلی آغاز کرد، اما به زودی با برادرش آیرا و بادی دسیلوا به خلق آثار برادوی پرداخت. به پاریس رفت تا شاگرد نادیا بولانژه شود، اما او از ترس آسیب به سبک جازگونهٔ گرشوین رد کرد؛ موریس راول هم نظر مشابهی داشت. گرشوین سپس «یک آمریکایی در پاریس» را ساخت، به نیویورک بازگشت و با آیرا و دوبوز هیوارد اپرای «پورگی و بس» را نوشت. این اثر ابتدا شکست تجاری خورد، اما بعدها یکی از مهم‌ترین اپراهای آمریکایی قرن بیستم و نمادی فرهنگی شد.

در هالیوود، موسیقی چند فیلم ساخت و در ۳۸ سالگی بر اثر تومور مغزی درگذشت. آثارش بارها در سینما و تلویزیون بازسازی شده و بسیاری به استاندارد جاز تبدیل شدند.

تین پن آلی و برادوی (۱۹۱۳–۱۹۲۳)

در ۱۵ سالگی مدرسه را رها کرد و تبلیغ‌کنندهٔ آهنگ در تین پن آلی شد؛ هفته‌ای ۱۵ دلار از شرکت رمیک می‌گرفت. نخستین آهنگ منتشرشده‌اش در ۱۹۱۶ بود و ۵۰ سنت آورد. برای شرکت‌های ضبط رول پیانو کار کرد، ده‌ها رول با نام واقعی و مستعار ساخت و حتی در وودویل همراه نوازندگی کرد. «ریپلز ریالت» (۱۹۱۷) موفقیت تجاری داشت.

بزرگ‌ترین موفقیت اولیه‌اش «سوانی» (۱۹۱۹) با کلمات ایروینگ سیزار بود که ال جولسون در نمایشش خواند. با ویلیام دالی در موزیکال‌های برادوی همکاری کرد و دوستی طولانی شکل گرفت. از اوایل دههٔ ۱۹۲۰ با بادی دسیلوا کار کرد و اپرای جاز تک‌پرده‌ای «دوشنبهٔ آبی» (۱۹۲۲) را ساختند که پیشرو «پورگی و بس» شد.

موزیکال‌ها، اروپا و موسیقی کلاسیک (۱۹۲۴–۱۹۲۸)

در ۱۹۲۴ «راپسودی در بلو» را برای پیانو و ارکستر نوشت؛ فرد گروفه ارکستراسیون کرد و پل وایتمن اجرا کرد. این اثر محبوب‌ترین کارش شد و سبک امضایش در ترکیب جاز و کلاسیک را تثبیت کرد. با آیرا موزیکال «لیدی، بی گود» را ساختند که «ریتم جذاب» و «اوه، لیدی بی گود!» را داشت. پس از آن «اوه، کی!» (۱۹۲۶)، «فیس فانی» (۱۹۲۷) و «استرایک آپ د بند» آمدند (آهنگ آخر برای تیم فوتبال UCLA شد).

در پاریس کوتاه ماند و از بولانژه و راول رد شد. راول گفت: «چرا راول دوم‌شقه شوی وقتی گرشوین درجه‌یک هستی؟» آنجا «یک آمریکایی در پاریس» را نوشت که ۱۹۲۸ در کارنگی هال نقدهای متفاوتی گرفت، اما به رپرتوار استاندارد پیوست.

نیویورک (۱۹۲۹–۱۹۳۵)

با آیرا «شو گرل» (۱۹۲۹) و «گرل کریزی» (۱۹۳۰) با «تو را در آغوش می‌کشم» و «ریتم را دارم» ساختند. «از تو می‌خوانم» (۱۹۳۱) نخستین موزیکال برندهٔ پولیتزر بود. تابستان ۱۹۳۴ در جزیرهٔ فولی کارولینای جنوبی، مهمان دوبوز هیوارد، موسیقی «پورگی و بس» را نوشت. این اثر مرزهای موزیکال و اپرا را شکست و پاسخی از منتقدان موسیقی و درام گرفت.

سال‌های آخر (۱۹۳۶–۱۹۳۷)

پس از شکست تجاری «پورگی و بس»، به هالیوود رفت و با آرنولد شونبرگ تنیس بازی کرد. موسیقی فیلم «شال وی دنس» با فرد آستیر و جینجر راجرز را نوشت؛ بیش از یک ساعت باله-جاز. با آیرا آهنگ‌هایی برای «دوشیزه در تنگنا» و «گلدوین فالیز» ساختند مانند «همه خندیدند»، «بی‌خیال همه چیز»، «نمی‌توانند آن را از من بگیرند»، «کار خوب اگر بگیری» و «عشق اینجا ماندگار است».

سبک و تأثیر

گرشوین ریتم و ملودی را با عناصری از بلوز سیاهان، رگ‌تایم، ریتم‌های اسپانیایی و آواز عبری ترکیب کرد؛ از هارمونی‌های شوپن، لیست و دبوسی تا پاتر گیلبرت و سالیوان الهام گرفت. از باخ تا آلبن برگ را دوست داشت. راول از جاز او تحت تأثیر بود و گفت: «ریتم‌ها، ملودی‌ها و نحوهٔ پرداختن به آن‌ها جذاب است.» کنسرتوهای پیانو راول نشانی از گرشوین دارد. گرشوین از شونبرگ، استراوینسکی، شوستاکوویچ، میلها و برگ تأثیر گرفت؛ شونبرگ گفت: «فقط شونبرگ بد می‌سازم، تو گرشوین خوبی.» جوزف شیلینگر روش آهنگسازی به او آموخت، هرچند نقشش در «پورگی و بس» بحث‌برانگیز است.

گرشوین جاز تین پن آلی را با آهنگ‌های پاپ عصرش به جریان اصلی آورد. معتقد بود: «موسیقی واقعی باید افکار و آرزوهای مردم و زمان را بازتاب دهد. مردم من آمریکایی‌اند، زمان من امروز.»

تئاتر یوریس برادوی ۱۹۸۳ به نام گرشوین شد. جایزهٔ گرشوین کتابخانهٔ کنگره ۲۰۰۷ برای ترانهٔ پاپ ایجاد شد و نخستین آن به پل سایمون رسید.

ضبط‌ها و فیلم

گرشوین بیش از ۱۴۰ رول پیانو ضبط کرد که منبع درآمد اصلی‌اش بود. «سوانی» را ۱۹۱۹ با تریو فرد ون اپس ضبط کرد. نسخهٔ کوتاه «راپسودی در بلو» را ۱۹۲۴ با ارکستر وایتمن ساخت. رول‌های موزیکال‌هایش و سه پرلود را ضبط کرد. ۱۹۲۹ نظارت ضبط «یک آمریکایی در پاریس» را کرد و سلستا نواخت. برنامهٔ رادیویی «موسیقی توسط گرشوین» ۱۹۳۴ میزبانی کرد. آخرین ضبط‌ها گزیده‌های «پورگی و بس» بود.

فیلم زندگی‌نامه‌ای «راپسودی در بلو» ۱۹۴۵ با رابرت آلدا ساخته شد، هرچند خطاهای تاریخی دارد. آلبوم‌هایی از رول‌هایش ۱۹۶۵، ۱۹۷۵ و ۱۹۷۶ منتشر شد. موسیقی گرشوین در «منهتن» وودی آلن ۱۹۷۹ تماماً استفاده شد. برایان ویلسون ۲۰۱۰ آلبومی از بازسازی آثار گرشوین منتشر کرد.

آثار اصلی

ارکستری: راپسودی در بلو (۱۹۲۴)، کنسرتو در فا (۱۹۲۵)، یک آمریکایی در پاریس (۱۹۲۸)، رپسودی دوم (۱۹۳۱)، اوورتور کوبایی (۱۹۳۲)، واریاسیون‌های «ریتم را دارم» (۱۹۳۴).

پیانو سولو: سه پرلود (۱۹۲۶).

اپرا: دوشنبهٔ آبی (۱۹۲۲)، پورگی و بس (۱۹۳۵).

موزیکال‌های برادوی: لیدی بی گود (۱۹۲۴)، اوه کی! (۱۹۲۶)، گرل کریزی (۱۹۳۰)، از تو می‌خوانم (۱۹۳۱) و غیره.

فیلم‌ها: دلیشز (۱۹۳۱)، شال وی دنس (۱۹۳۷)، دوشیزه در تنگنا (۱۹۳۷)، گلدوین فالیز (۱۹۳۸).

میراث

گرشوین بدون وصیت‌نامه مرد و دارایی به مادرش رسید. حقوق آثار پس از ۱۹۲۳ هنوز درآمد دارد. مجموعهٔ گرشوین‌ها در کتابخانهٔ کنگره است. ۲۰۱۳ با دانشگاه میشیگان شراکت کرد تا دسترسی به همهٔ آثارش بدهد. ویرایش انتقادی آثار ۲۰۲۳ منتشر شد.

نامزد اسکار بهترین آهنگ ۱۹۳۷ برای «نمی‌توانند آن را از من بگیرند» شد (پس از مرگ). ۱۹۸۵ مدال طلای کنگره گرفت. پولیتزر ویژه ۱۹۹۸ به او رسید. جایزهٔ دستاورد موسیقیایی گرشوین توسط UCLA ایجاد شد. تئاتر گرشوین برادوی، هتل گرشوین منهتن و مدرسهٔ جورج گرشوین در بروکلین به نام اوست.

در فیلم‌ها و نمایش‌ها مانند «ماجراجویی‌های ایندیانا جونز جوان» و نمایش تک‌نفرهٔ هرشی فلدر به تصویر کشیده شده.

دانلود جدیدترین و کامل ترین آلبوم ها و آهنگ های جرج گرشوین (George Gershwin)

آلبوم جدید اضافه شد (1404.08.21)

• 2007 - Thomas Quasthoff The Jazz Album