فول آلبوم اندلس ملانکولی (Endless Melancholy)

یک موسیقی آسان و راحت و بی آزار برای گوش دادن در یک کافی شاپ همراه با دلبر جانان و عکسی گرفتن از همان لحظه و منتشر کردن بر روی اینستاگرام با کپشنی رمانتیک....
تفاوت گوش دادن به این موسیقی با موسیقی کلاسیک درست مثل تفاوت خواندن یک رمان از داستایفسکی است با یک داستان از موراکامی

پس از گوش کردن کل آلبوم‌ها که نزدیک به 16 ساعت بود، با اطمینان می‌تونم بگم جزو تاپ‌تن من تو سبک امبینت قرار گرفت.
بعضی از آهنگ‌هاش آتیشت میزنه، ولی نکته‌ای که خیلی خیلی مهمه نام‌گذاری هر آهنگه، کاور هر آلبوم خیلی خیلی زیباست.
فضای هر آهنگ با نام آن هارمونی عجیبی داره
و می‌تونم به عنوان کسی که روزانه 6-7 ساعت کما بیشتر آهنگ تو گوششه، بگم «سودازدگی بی‌پایان» یکی از معدود هنرمندهایی است که دوست دارم تا آخر عمر تو پلی‌لیستم قرار داشته باشه.
ترکیب غم و آرامش این آهنگ‌ها مثل آهنگ We Found Love (Feat. Matt Finney)
استخوون‌هات رو فشار میده...
کاش میشد یک روز از زندگیم رو تعطیل کنم و 16 ساعت متوالی آهنگ‌هاشو گوش کنم و دراز بکشم...

چرا این قدر این خوبه؟
چرا واقعا؟ آدم دوست داره داد بزنه چقدر باید زیبا باشه موسیقی...
اگر تا صبح از آلبوم 2019 آهنگ Slow Motion رو گوش کنم بازم کمه...
خدایا یک عمری بده جز موسیقی و فیلم هیچ چیزی تو زندگی من نباشه...
چرا اینقدر خوبه؟
اگه امبینت دوست دارید...اگر عاشق غم هستید...
اگر آروم میخواین بشین تمام این آلبوم ها رو گوش کنید...