الکساندر شارل مارتیال تارو (متولد ۹ دسامبر ۱۹۶۸) یکی از شناختهشدهترین پیانیستهای نسل خود در فرانسه است. او سالهاست که در صحنههای بینالمللی کنسرت مینوازد و مجموعهای گسترده و متنوع از آثار ضبطشده دارد. کودکی و آغاز راه تارو در پاریس به دنیا آمد. مادرش معلم رقص در اپرای پاریس بود و پدرش بهصورت آماتور کارگردانی و خوانندگی اپرت میکرد. به همین دلیل، الکساندر از کودکی پای ثابت تئاترهای شمال فرانسه بود و آخر هفتهها همراه خانواده در سالنهای مختلف حضور داشت. پدربزرگش هم در دهههای ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ ویولنیست حرفهای در پاریس بود. از پنجسالگی و به تشویق والدینش نواختن پیانو را شروع کرد. ابتدا نزد کارمن تاکون-دونا (شاگرد مارگریت لُنگ) درس گرفت و در چهاردهسالگی وارد کنسرواتوار پاریس شد. هفدهساله بود که جایزه اول پیانو را در کلاس ژرمن مونیه به دست آورد. سپس نزد تئودور پاراسکیوسکو به تکمیل تکنیک پرداخت و از توصیههای استادانی چون کلود هِلفِر، لئون فلایشر و نیکیتا ماگالوف بهره برد. جهش حرفهای سال ۱۹۸۷ سومین جایزه مسابقه بینالمللی ماریا کانالس بارسلونا را برد و یک سال بعد در سنگالیا ایتالیا اول شد. در ۱۹۸۹ هم جایزه دوم مسابقه ARD مونیخ را گرفت. از آن پس فعالیتش در اروپا، آمریکای شمالی و ژاپن بهسرعت گسترش یافت. در سالهای بعد با پروژههای خاص و خلاقانهای شناخته شد؛ از جمله همکاری با فرانسوا مورل در نمایش اختصاصی اریک ساتی (۲۰۰۹، برگزاری «روز ساتی» همراه با ژولیت در سیته دلا موزیک، و اجرای جهانی کنسرتو پیانوی اول تیری پکو در تالار شانزلیزه. در ۲۰۱۲ در فیلم تحسینشده «عشق» (Amour) ساخته میشائیل هانکه نقش کوتاهی بهعنوان خودش بازی کرد؛ کنار بازیگرانی چون ژانلویی ترنتینیان، امانوئل ریوا و ایزابل هوپر. خودش تأکید کرد که این تجربه به معنای ورود جدی به سینما نیست. سبک و نگاه نیویورک تایمز در سال ۲۰۰۵ پس از یک رسیتال در نیویورک، اجرای باخ او را «کاملاً شفاف و پراحساس» توصیف کرد. سال ۲۰۱۵ هم نوازنده اصلی کنسرت معروف پرینسنگراخت در آمستردام بود. تارو دو کتاب هم نوشته است: «پیانو صمیمی» (۲۰۱۳) و «دستهایتان را نشانم بدهید» (۲۰۱۷) که در آن از روش کار، رابطهاش با همکاران، تفاوت مخاطبان در کشورهای مختلف و حس و حال زندگی یک نوازنده حرفهای با صداقت و صمیمیت حرف زده. شیوه تمرین عجیب و خاص تارو در خانهاش پیانو ندارد! معتقد است اگر پیانو دم دستش باشد، وسوسه میشود بهجای کار سخت و دقیق، فقط بداههنوازی کند و لذت ببرد. به همین دلیل در خانه دوستان مختلف تمرین میکند. قبل از هر ضبط هم طبق یک رسم شخصی، کنار آرامگاه امانوئل شابریه در گورستان مونپارناس گل میگذارد. میگوید در استودیو گاهی با پیانو حرف میزند، داد میزند، میرقصد و حتی دعوا میکند؛ رفتارهایی که خودش به شوخی «کاملاً مسخره» مینامد. افتخارات سال ۲۰۱۶ نشان «فرمانده هنر و ادب» فرانسه (درجه فرمانده) به او اهدا شد. برخی از آلبومهای مهم باخ: کنسرتوهای ایتالیایی (۲۰۰۵) و کنسرتوهای کلاویه (۲۰۱۱) شابریه: مجموعه کامل آثار پیانو (۲۰۰۷) شوپن: پرلودهای اپوس ۲۸ (۲۰۰۸)، دفترچه خصوصی (۲۰۰۹)، مجموعه کامل والسها (۲۰۱۰) کوپرن و رامو: سوئیتهای باروک راول: مجموعه کامل آثار پیانو (۲۰۰۳) ساتی: آثار تازهکشفشده (۲۰۲۵) کنسرتوهای معاصر رامون لازکانو، تیری پکو و الکس نانته (۲۰۲۵) همکاریهای متعدد با نوازندگان برجستهای چون ژان-گیین کیراس، ژولیت، ناتالی دسای و فرانک برالی الکساندر تارو با ترکیب دقت کلاسیک، حس تئاتری و نگاه تازه به رپرتوار، همچنان یکی از جذابترین و خلاقترین پیانیستهای زمانه ما باقی مانده است. دانلود جدیدترین و کامل ترین آلبوم ها و آهنگ های الكساندر تارود (Alexandre Tharaud) آلبوم جدید اضافه شد. (1404.09.18) 2025 - Pianosong
دیدگاهها و نظرات شما درباره این آلبوم
