«برل»؛ ادای احترام ایکر به ژاک برل

در «برل» (Brel)، ایکر (Ycare) پس از آلبوم هم‌نام قبلی‌اش سراغ پروژه‌ای کاملاً متمرکز می‌رود: بازخوانی ترانه‌های ژاک برل (Jacques Brel)، هنرمندی که خود او از تأثیرش بر آواز و ترانه‌نویسی‌اش گفته است. آلبوم با همکاری پاسکال اوبیسپو (Pascal Obispo) ضبط و تهیه شده و به‌جای تقلید از اجرای اصلی، ترانه‌ها را در قالب پاپ فرانسوی با گرایش پررنگ‌تر به راک، گیتارهای الکتریک و تنظیم‌های متراکم‌تر بازسازی می‌کند. نقطهٔ قوت این رویکرد، فاصله‌گرفتن از یک آلبومِ صرفاً نوستالژیک است: «La quête» و «Amsterdam» در این انتخاب‌ها نشان می‌دهند که ایکر بیشتر به شدت دراماتیک و ظرفیت اجرایی آثار برل توجه دارد تا بازسازی مو‌به‌موی نسخه‌های کلاسیک. اجرای احساسی و تنظیم‌های مشترک ایکر و اوبیسپو هویت مستقلی به پروژه می‌دهند، هرچند تأکید دائمی بر انرژی راک می‌تواند بخشی از ظرافت و سکوت‌های مؤثر ترانه‌های برل را به حاشیه ببرد. واکنش اولیهٔ «لو پاریزین» نیز آلبوم را در مجموع غافلگیرکننده و موفق ارزیابی کرده است.