موسیقی «مونته وریتا»؛ آزادی در سایهٔ اضطراب

«مونته وریتا» (Monte Verità) موسیقی متن فیلمی است که فولکر برتلمان (Volker Bertelmann) برای درام تاریخی اشتفان یگر ساخته؛ داستان زنی در آغاز قرن بیستم که میان زندگی بورژوایی و میل به آزادی و استقلال گرفتار شده است. موسیقی برتلمان نیز بیش از آن‌که به ملودی‌های نمایشی متکی باشد، در خدمت همین کشمکش درونی و فضای طبیعت‌گرای فیلم قرار می‌گیرد. منتقدان فیلم از موسیقی او به‌عنوان عنصری هماهنگ و حسی یاد کرده‌اند؛ هرچند همین هماهنگی، در بخش‌هایی به محافظه‌کاری کلی فیلم نزدیک می‌شود. قطعه‌هایی مانند «Wasserfall» و «Siddartha» به‌خوبی دو وجه اصلی این موسیقی متن را نشان می‌دهند: پیوند با طبیعت و حالتی تأملی که در برابر اضطراب و گریز شخصیت اصلی قرار می‌گیرد. در کارنامهٔ برتلمان، «مونته وریتا» ادامهٔ تمرکز پررنگ او بر موسیقی فیلم در این دوره است؛ اثری کم‌ادعا که کارکرد دراماتیک و فضاسازی را به نمایش تکنیکی ترجیح می‌دهد.